Malatya’da bir şeyler oluyor. Ama doğru mu oluyor, orası tartışılır. Konteynerler kaldırılıyor. Yetkililer bunu bir “ilerleme” olarak sunuyor. Oysa sahada bambaşka bir gerçek var:
Dükkân yok. Anahtar yok. Tarih yok. Depremin üzerinden üç yıl geçti. Üç yıl boyunca esnaf konteynerlerde ayakta kalmaya çalıştı. Soğukta, sıcakta, belirsizlik içinde…
Şimdi konteynerler kaldırılıyor ama esnafa “buyurun, buraya geçin” denilmiyor. Ben buradan soruyorum: Esnaf nereye gidecek?
Bir şehri toparlamak, görüntüyü düzeltmekle olmaz. Konteyneri kaldırınca sorun ortadan kalkmış olmuyor. Sorun, konteynerin içinde çalışan insanın hâlâ ortada kalmasıdır.
Bugün Malatya’da yapılan şey şudur: Geçici çözüm kaldırılıyor, kalıcı çözüm hâlâ yok. Esnaf her gün aynı soruyla uyanıyor: “Bugün buradayım ama yarın nerede olacağım?”
Bu mudur normalleşme? Bu mudur planlama? Bakın, konteynerler elbette kalkacak. Kimse sonsuza kadar konteynerde kalmak istemiyor. Ama bir kural vardır: Önce dükkân teslim edilir, sonra konteyner kaldırılır.
Aksi hâlde bu yapılan çözüm değil, aceledir. Daha doğrusu, vitrine oynanan bir hamledir.
Esnaf bir rakam değildir. Bir dosya değildir. Bir “geçici sorun” hiç değildir. Bu şehirde yıllarca kepenk açmış insanlar, bugün “yer değiştirilen yük” gibi görülmek istemiyor.
Esnaf onuruyla çalışmak istiyor. Adresini bilmek istiyor. Yarınını görmek istiyor.
Konteyneri kaldırmak kolaydır. Zor olan, esnafı ayağa kaldırmaktır.
Malatya’nın ihtiyacı fotoğraflık düzenlemeler değil; insanı merkeze alan gerçek çözümlerdir.
Eğer bu şehir gerçekten toparlanacaksa, önce esnafın anahtarı eline verilecek. Sonra konteyner kalkacak. Başka yolu yok.