Kızımla bir şeyler atıştırmak için oturduk
Menüye bakınca goralı sandviç adını gördüm
Ne kadar da uzun zaman oldu yemeyeli
Zaten bu tür atıştırmalıkları sevmiyorum artık
Ama ben de anısı var benim için şimdilerde ne günlermiş diyebildiğim.
Kızıma anlatmaya başladım
1970 lerde genç olmak deyince
İlk iş hayatım ve bununla birlikte olan anılarım geliyor aklıma
Fast food diyoruz ya şimdilerde o zamanlar bilmezdik pek fazla
Çalışmaya başladığım gün öğle olunca herkeste bir telaş ne yiyelim diye
Hepside goralıda karar kıldı
Karnım tok dedim sonra baktım ki bana da almışlar
Emel ablam vardı bunun adı goralı dedi
Kocaman bir sandviç içinde yok yok
o gün yediğim goralı sandviçi hiç unutamıyorum
Zannediyorum ki odada herkes bana bakıyor beni izliyor
Yerken boğazımda düğümleniyor lokmalar
Ahh diyorum ahh şimdi evimde olsam ya da abim yanımda
Sonraları alıştım tabi ama o günkü tadını unutmam mümkün değil
Goralı deyince adını nereden almış merak ettim araştırdım
Kosova’nın Gora bölgesinden gelen Goralı ailesi Fatih’e bağlı Fındıkzade’de küçük bir büfe açıyorlar
Ve bir marka haline geliyorlar
Demek ki o zamanlar başlamış şimdilerde ise çocuklarımızı kurtarmak istiyoruz
fast foot denilen illetten
Aman dedik ne güzel hazırda hemen oturup yiyiverelim
Sonraları eve servisler başladı
Gelsin hamburgerler patates kızartmaları pizzalar pideler
Sonra da kilolar hastalıklar
Başka neler mi vardı aklıma gelen
Ağabeyimin bir yeşil parkası vardı üstünden hiç çıkarmadığı
o zamanlar uzun sakal ve saç modası vardı birde ayaklarında koca postallar
Bekar kaldığımız evde ağabeyimi ve arkadaşlarını hep böyle hatırlıyorum ben
sonraları ağabeyime yalvarır olmuştum ağabeyim bununla okula gitme diye
Kıyafetlere saç ve bıyığa bakarak özellikle üniversite talebeleri mimleniyordu bu sağcı bu solcu diye ne ideallerimiz vardı o zamanlar
Ama çevremde görüyorum ki zaman içinde çoğu bürokrat oldu
Yaşama mücadelesi içinde unutuldu idealler
Birde gece yarısı ağabeyim talebe o zamanlar finalleri oluyor,
Bende onunla oturuyorum ağabeyim uyumasın diye
Saat gece üç dört ben yemek pişiriyorum
Etli patates yemeği ve makarna partilerimiz olurdu ağabeyimle
Sonra peş peşe içilen kahveler
O zamanlar biz kızlar saçlarımızı evde yapardık hatırlarsınız mutlaka
Kafamızda koca bigodiler sabaha kadar sıkıntı içinde uyurduk bazen bira ile sarardık saçımıza
Ama değerdi doğrusu sabah görüntü çok güzel olurdu lüle lüle saçlarla çıkardık sokağa
Birde İspanyol paça pantolonlar altında zor yürüdüğümüz koca apartman topuklar ser de gençlik var ya hiç yormazdı bizi hepimizin böyle resimleri vardır mutlaka.
Sevdalıklar bile başkaydı sanki bir heyecan içinde beklenirdi ilk buluşmalar,
Ellerimiz titreyerek giderdik ya bir park ya da bir pastanede buluşmak için
Evet dostlarım şimdi bakıyorum da bugünkü gençler gibi imkanlarımız yoktu
Elimizde son model telefonlar tabletler çeşit çeşit kıyafetler vitrinleri süsleyen çeşit çeşit yiyecekler de yoktu
Yağ gaz tüp kuyrukları vardı, vardı da vardı ama yinede mutluyduk
Saftık ama aptal değildik
Okullarımızı okuduk bir yerlere geldik ,
Sevgi ve saygıda kusur etmedik
Çünkü biz sevginin gücüne inandık
Halen daha bizi ayakta tutan bu sevgi
İşte ben buna sevginin gücü diyorum
Sevgiyle sağlıkla kalın dostlarım ağabeylerim ablalarım
Sevgi ve saygılarımla