Babamı 2006’ yılının Eylül ayında toprağa verdim. Sırtımda bir dağ vardı bu dağın yarısı koptu. Dağın diğer yarısı annemdi. Annem her anne gibi evlatları için yaşamış, onlarla gülmüş, onlarla ağlamış bir anne. Ama annem dünyada o kadar çok acı çekti ki anlatamam. Bir annenin en büyük acısı evladını kaybetmesidir. Ben 6 Kardeşli bir ailenin en küçük üyesiyim. Rahmetli babam 2006’da vefat ettikten sonra en büyük abimin Akciğer kanseri olduğunu öğrendik. Doktorlar, ‘En fazla 13 ay yaşar’ dediler. Ama biz kendisine ve anneme doktorların söylediklerini söyleyemedik.

Derken kemoterapi süreci başladı. Annem hasta olduğunu biliyordu. Ama aklından ölüm geçmiyordu. Evladının üzerine nasıl ölümü kondura bilir ki? Hiçbir anne konduramaz. Oda kondurmadı. 12 ay boyunca oğlu iyileşir diye umudunu asla kaybetmedi. Onunla hastalandı, onunla ağladı. Son ayda ise ağabeyim giderek kötüleşti. Ve bir gün o acı gün geldi en büyük ağabeyimi kaybettik. Babamın acısı bitmeden annem yeni bir acıyla baş başa kaldı. Hepimiz abimizi kaybettik diye üzüldük, ama en çok içi yanan annemdi, çünkü o anneydi. Öldüğü gün ağıt yakarken söylediği bir söz kulağımdan asla gitmedi. Annem,’ Şahanımı kurt yedi’ diyerek saatlerce bu cümlelerle ağladı, ağıt yaktı.

Yaşam devam ediyordu elbet. Annemde diğer çocukları için ayakta kalması gerektiğini biliyordu. Acıları içine atarak diğer çocukları için yaşam mücadelesini devam ettirdi. Kolay değil elbette 39 yaşında bir genç delikanlıyı toprağa vermek. Ama ayakta durmak zorundaydı çünkü o bir anneydi. Aradan yıllar geçti ve annem bir acıyla daha boğuşmak zorunda kalacaktı.

2007’de kaybettiği oğlundan sonra diğer oğlunu da toprağa verecekti. Diğer ağabeyimde 2018 yılında dünyaya gözlerini kapattı. 46 yaşında geçirdiği kalp krizi sonrası yaşama veda ederken, annem bir oğlunu daha toprağa vermişti. Bu acıya nasıl dayanacaktı? Ama dayanmak zorundaydı çünkü o anneydi ve geride kalan 4 çocuğu için ayakta durmak zorundaydı.

Canım anam, acılara en fazla 4 yıl dayanabildi. Bu 4 yıl boyunca hep oğullarının ismini sayıkladı. Bazen yanımızda, çoğu zamanda gizili gizli ağladı. Annemi de karlı bir 19 Ocak akşamı 2022 yılında kaybettim. 72 yaşında aramızdan ayrıldı. Vefatıyla bizi bu dünyada yalnız bıraktı ama yıllardır ismini sayıkladığı evlatlarına kavuştu. Bu benim belki de tek tesellim.

Yazımın başında demiştim ya ‘Babamı kaybettim sırtımdaki dağın yarısı gitti’ diye annemi de kaybettim şimdi sırtım bomboş kaldı kurak bir toprak gibi…

Annemin yokluğuna alışamadım. Her zaman söylediğim bir söz var ‘keşke annem yanımda olsaydı’

Çocuklar evlat sahibi olunca anne ve babanın önemini daha iyi anlar. Bir anne ve baba çocukları için var olur, onların geleceğini şekillendirmek için mücadele verir. Yaşamları boyunca, hayatlarında ve düşüncelerinde her zaman evlatları vardır. Anne ve baba evladını koşulsuz ve karşılıksız sever. Anne ve babanın sevgisini anne yada baba olunca daha iyi anlayabilirsin. Çünkü artık sende bir evlat sahibisin, sende bir anne, sende bir babasın.

Annenizi, babanızı üzmeyin, anne ve babayı incitecek cümle kurmayın. Onları hep sevin, onları sizi sevdikleri gibi sevin. Çünkü kaybettiğinizde bir daha yanınızda olmayacak. İnsanın en büyük serveti anne ve babasıdır. Annen, baban varsa zenginsin, kardeşlerinde zenginliğine eklenen servettir.

Buradan bu dünyadan göç etmiş tüm annelerimize Allah’tan Rahmet dilerken, annelerimizin de anneler gününü kutluyorum…