Aslında bizler belki de yitirdiğimiz değerleri arıyoruz özlüyoruz

Yitirdiğimiz değerler deyince maddiyatı bulduk öyle böyle çoğumuz,

Koca insanlar olduk olduk ama?

Şimdi bulamadığımız değerler var

Belli bir yaşa gelip de maddiyat içinde koşup hayatın çemberinde yuvarlanırken

Maneviyatımızı kaybettik kanımca

En başta saygı sevgi denen kavramı

Etrafımda o kadar çok yaşıyorum ki

Toplu taşıma araçlarında neredeyse ayaklarını ağzımıza sokacak gençler

Bir elinle sakalını sıvazlarken yaşlı genç hamile tanınmaz geldi neredeyse

Bizler bakışmaya bile utanırken şimdi neredeyse gözümüzün içine baka baka sana ne diyen gençler

Öte yandan sabretmeyi de unuttuk hep birlikte

Ne kadar çok beklerdik sabırla

Ufacık bir şey alındığı zaman ne kadar da mutlu olurduk

Bir çift ayakkabı sadece bir çift başucumuzda uyurduk baka baka

Şimdi onlarca ayakkabımız var var ama?

Aile de başlardı örf ve ananeler önce anne babalarımızdan alırdık bu terbiyeyi

Sonra öğretmenlerimizden diğer büyüklerimizden

Can kulağı ile dinlerdik aman ha hata yapmayalım diye

Her özel günün bayramların ayrı bir anlamı vardı

Tadına vara vara yaşardık aslında

Şimdilerde neredeyse yok oldu bayramlar bile

Yaşlı büyüklerimizin hazırladığı upuzun masalar boş kaldı sahipsiz kaldı

Şekerlikte duran akide şekerler günler önce doldurulan hakiki limon kolonyaları

Nemli gözlerle bekler oldu anne babalarımız kapının zilini

Ama oda ne bir telefon anne baba biz gelemiyoruz bu bayram çocuklar tatil istiyorlar diye

Keşke bu kadarla kalsa ah ah ne kadar çok huzur evlerinde büyüklerimiz yaşıyor artık

Adı anne baba sen rahat et diye hadi canım nerede bir evin sıcaklığı

Gündüzler tamam öyle böyle geçiyordur da akşam olup da boş duvarlarla konuşmak

Ne kadar acı değil mi?

Kim bilir nasıl da özlem duyuyorlardır gençliklerine evlatları ile bir arada olduğu günleri

Sonra bir gün bir telefon bütün yakınlarına anneniz veya babanız vefat etti diye

Hoşgörüyü bile unutuyoruz zaman zaman öyle bir hayatta kalma endişesi sarmış ki bizi

Evlatlarımıza bile maddiyatı buluyoruz veriyoruz da?

Ama hoşgörü anne babalarımızın bizlere gösterdiği sabır nerede acaba

Çoğumuzun annesi demez mi kızım niye bu kadar sinirlisin hoşgörülü olsana biraz

Ya kendimizle bile barışık değiliz çoğu zaman mutsuzuz umutsuz neden acaba

Aynaya bir bakmalıyız aslında zaman zaman yüzleşmeliyiz kendimizle

Neler yaptığımız değil de nerede hata yaptık diye

Doğrularımızı çoğaltmalıyız belki diyorum bizlerde suçluyuz bu durumlara geldiğimiz için

Hayat dediğin öyle böyle geçiyor işte ama doğru ama yanlış

Diliyorum ki arkamızda güzel şeyler bırakalım

SEVGİ SAYGI HOŞGÖRÜ VE BARIŞIN OLDUĞU GÜZEL GÜNLERDE

YAŞAYALIM SONUNA KADAR

Bu akşamda böyle bir hüzünlendim bunlar çıktı kalemimden

Sevgi ve saygılarımla