Aslında bizler belki de yitirdiğimiz değerleri arıyoruz özlüyoruz
Yitirdiğimiz değerler deyince maddiyatı bulduk öyle böyle çoğumuz,
Koca insanlar olduk olduk ama?
Şimdi bulamadığımız değerler var
Belli bir yaşa gelip de maddiyat içinde koşup hayatın çemberinde yuvarlanırken
Maneviyatımızı kaybettik kanımca
En başta saygı sevgi denen kavramı
Etrafımda o kadar çok yaşıyorum ki
Toplu taşıma araçlarında neredeyse ayaklarını ağzımıza sokacak gençler
Bir elinle sakalını sıvazlarken yaşlı genç hamile tanınmaz geldi neredeyse
Bizler bakışmaya bile utanırken şimdi neredeyse gözümüzün içine baka baka sana ne diyen gençler
Öte yandan sabretmeyi de unuttuk hep birlikte
Ne kadar çok beklerdik sabırla
Ufacık bir şey alındığı zaman ne kadar da mutlu olurduk
Bir çift ayakkabı sadece bir çift başucumuzda uyurduk baka baka
Şimdi onlarca ayakkabımız var var ama?
Aile de başlardı örf ve ananeler önce anne babalarımızdan alırdık bu terbiyeyi
Sonra öğretmenlerimizden diğer büyüklerimizden
Can kulağı ile dinlerdik aman ha hata yapmayalım diye
Her özel günün bayramların ayrı bir anlamı vardı
Tadına vara vara yaşardık aslında
Şimdilerde neredeyse yok oldu bayramlar bile
Yaşlı büyüklerimizin hazırladığı upuzun masalar boş kaldı sahipsiz kaldı
Şekerlikte duran akide şekerler günler önce doldurulan hakiki limon kolonyaları
Nemli gözlerle bekler oldu anne babalarımız kapının zilini
Ama oda ne bir telefon anne baba biz gelemiyoruz bu bayram çocuklar tatil istiyorlar diye
Keşke bu kadarla kalsa ah ah ne kadar çok huzur evlerinde büyüklerimiz yaşıyor artık
Adı anne baba sen rahat et diye hadi canım nerede bir evin sıcaklığı
Gündüzler tamam öyle böyle geçiyordur da akşam olup da boş duvarlarla konuşmak
Ne kadar acı değil mi?
Kim bilir nasıl da özlem duyuyorlardır gençliklerine evlatları ile bir arada olduğu günleri
Sonra bir gün bir telefon bütün yakınlarına anneniz veya babanız vefat etti diye
Hoşgörüyü bile unutuyoruz zaman zaman öyle bir hayatta kalma endişesi sarmış ki bizi
Evlatlarımıza bile maddiyatı buluyoruz veriyoruz da?
Ama hoşgörü anne babalarımızın bizlere gösterdiği sabır nerede acaba
Çoğumuzun annesi demez mi kızım niye bu kadar sinirlisin hoşgörülü olsana biraz
Ya kendimizle bile barışık değiliz çoğu zaman mutsuzuz umutsuz neden acaba
Aynaya bir bakmalıyız aslında zaman zaman yüzleşmeliyiz kendimizle
Neler yaptığımız değil de nerede hata yaptık diye
Doğrularımızı çoğaltmalıyız belki diyorum bizlerde suçluyuz bu durumlara geldiğimiz için
Hayat dediğin öyle böyle geçiyor işte ama doğru ama yanlış
Diliyorum ki arkamızda güzel şeyler bırakalım
SEVGİ SAYGI HOŞGÖRÜ VE BARIŞIN OLDUĞU GÜZEL GÜNLERDE
YAŞAYALIM SONUNA KADAR
Bu akşamda böyle bir hüzünlendim bunlar çıktı kalemimden
Sevgi ve saygılarımla