Yaşlarımız ilerledikçe eskiye özlemlerimiz neden bu kadar yoğunlaştı acaba? Bu artan özlem neye eski sokağımıza eski evimize eski arkadaşlarımıza ailelerimize anne babamıza çocukluğumuza kısaca geçmişimize. Eskiden hayatımız çok mu kolaydı? Yo hayır ama bir büyüsü vardı o zamanların. Bizler tamda şimdi geçmişimizi yaşanmışlıklarımızı iyisi ile kötüsü ile ortaya çıkarmaya göz önüne sermeye çalışıyoruz. İşte bu yüzden küllenen alevler diyoruz. aslında geride bırakılanlar ya da bırakılmak zorunda kalanlardır özlenen; anılardır.. Çünkü her şey eskide kaldı anılar bile. Belki de o zaman kıymetini bilemediğimiz değil anlayamadığımız içindir diyorum . Ben şahsen zannediyordum ki herkesin yaşantısı aynı tamda bizler gibi. Çünkü çok olağandı bizim için yaşadıklarımız. Ne zamanki gerçek hayatlara adım attık işte o zaman dank etti kafamıza gerçek hayat. Camdan kulemizden çıkmıştık artık bebeklik çocukluk ergenlik günlerimiz bitmiş tamda hayatın ortasına bırakılmıştık aniden. Bende böyle olduğu için söylüyorum rahatlıkla kozamın içinden çıkan bir kelebek gibi özgür ama bir o kadar da ürkek hayatı tanımayan bir Hülya.
Bir küçük kadın 18 yaşında İstanbul’da çalışmaya başlayan ev ve iş hayatını birlikte yürütmeye çalışan saf küçük bir kadın olmuştum o zamanlarda. Anladım ki hayat şimdi başlıyor şimdi başladı benim için zor geçen İstanbul günlerimm ahhh ahhh. Belki de, eskiden yaşadıklarımızın tadı damağımızda kaldığı içindir bu çabamız. . Belki de eskilerin üstüne yenilerini koyamadığımız içindir. Yada artık eskiden olduğu gibi ağzımıza yapışa yapışa pamuk şeker yiyemediğimiz içindir. Kocaman akide şekerlerini ağzımızda döndürmeye çalıştığımız günlerimizedir belki de özlem. Resimlerde olduğu gibi babalarımızın annelerimizin eteklerine sarılamayacağımız içindir Belki de elma bahçelerinin içinde sevgili öğretmenlerimiz tarafından ders yapamayacağımız içindir O eskideki küçük bakkal dükkanlarındaki renkli fındıklı akide şekeri kavanozları geliyor gözümün önüne bakkal amcanın dikkatle tarttığı delik 50 kuruşluk şekere hadi buda benden olsun diye attığı fazladan şekere o kadar çok sevinirdik ki Şimdilerde şeker değil en pahalısından şekerlemeler bile çekmiyor ilgimi Yada çıtır çıtır yanan sobanın yanına oturduğumuz günleri özlüyoruz dur kimbilir .
Üstünde fıkır fıkır çaydanlık kaynayan yemeklerin piştiği o günleri, akşamları ahh akşamları sobanın üstünde pişen kestaneleri özlüyoruz belki de Yada renkli renkli leblebi şekerleri tezgahta sabırsızlıkla tarttırdığımız. leblebi tozu avuç avuç bizi boğacak gibi olsa da bir avuç ağzımıza attığımız peşinden gelen öksürük nöbetlerimiz nasıl da güzelmiş Resimlerde olduğu gibi babalarımızın annelerimizin eteklerine sarılamayacağımız içindir belki de Belki de asla o zamankiler gibi ilk heyecanlarımızı yaşayamıyacağımız aşık olamayacağımız içindir bu özlem . İlk gençlik ilk aşklar hangimiz aşık olmadık ki o zaman gizli saklı bakışmalar ayak üstü verilen mektuplar yada habersizce okulda paltomuzun içine konulan mektuplar kıpkırmızı olur okuyamazdık bile .Koşa koşa bir elma ağacı bulur gölgesinde okurduk bir gençlik heyecanı ile. Yada kışlık sinemada yazlık sinemada yan gözle bakışmalar hepimiz yaşamadık mı dostlar bu günleri. Belki de bu günleri unutamadığımız içindir ne dersiniz Belki de yıllar geçtikçe geçmiş sırlanıyor daha da gizemli bir hal alıyor onun içindir ki bu gizemi sırları açmaya çalışıyoruz kimbilir. aslında eskiyi değilde eskiden yaşanmışlıklardır özlem ne dersiniz . O masumiyeti safl ığı yaşanmışlıkları aslında özlenen çocukluğumuz gençliğimiz eşyalarımızdır Belki de. en önemlisi özlediklerimizdir sımsıcak baba şefkati gibi varmı akşamaları yanağımıza konulan küçücük buseler dizlerine oturduğumuz günler ne dersiniz ben babamı çok özlüyorum. Yada annelerimizin kimi zaman sonsuz sevgi kimi zaman ise bir öğretmen edası ile bize baktıkları günlerdir özlenen annelerimizin gözleri ile bize her şeyi anlattıkları günlerdir belki de özlenen. Kimi zaman aile büyüklerimiz dedelerimiz annneanne babaanne ve diğer bireylere duyduğumuz özlemdir Yeniler yeniyi kirlettikleri içindir belki de yaşanan güzel günleri yanımızda hissetmek içinde olabilir mesela. Kimbilir ne kadar ne kadar çok nedenimiz vardır geçmişe özlem duymak için Belki de mazi bizim gençlik iksirimizdir ne dersiniz sevgili dostlar geçmişe özlem sevdiklerimizedir sadece onlarla bir araya gelip geçmişi yad etmektir.
Eskiden sadece bana bakan dört duvardan sorumlu idim tek derdim tek sorumluluğum ders çalışmak okulu geçmek iyi bir birey olmakken bir baktım ki duvarlarım büyümüş sorumluluklarım artmış eskiden babasının ceketini çekiştiren kız yok artık başkalarının da sorumluluğunu üstlenen bir küçük kadın olmuştum. Ta o zamanlardan başlamıştı geçmişe özlem.o babasının annesinin elini tutan küçük kız yoktu artık o minicik eller büyümüş sorumluluklar artmış bizim kocaman ellerimizi tutan minik eller almıştı yerini artık.tıpkı bizim yaptığımız gibi gözlerimizin içine bakan Hayat aslında geçmiş ve gelecek birbiri ile ne kadar bağlantılı bence eskiyi unutan yok gören yaşamıyor. çünkü aslında geçmiş bizim yaşadıklarımız bugün geçmiş olamaz yarını da bilmiyoruz.
O halde geriye ne kalıyor geçmiş yaşananlar bu yüzden sahiplenme duygumuz şunu da düşünüyorum aslında hayatımız tekerrürden ibaret değil mi a dostlar şimdi bizim elimizi tutan bizi büyüten büyüklerimiz şimdi tam tersi olmadı mı bizler onların ellerini sıkıca tutuyor koruyup kolluyoruz. Kimi zaman geçmişi hatırlamalarına yardımcı oluyoruz tamda anne babalarımızın bize yaptığı gibi. Ben onurlu ve insanca yaşamayı özlediğim için geçmişi özlüyorum sanırım daha basit küçük şeylerle mutlu olmayı özlediğim için eskiyi özlüyorum Eskiye özlem yok aslında eskiler gerçekler. Yanı geriye gidip yasanır hayat ileriye değil. Eski diğer adıyla geride kalanlardır geride kalanları unutursak ne kalır ki bizi ayakta tutacak. Geriye giderek yaşarız ve görürüz tüm gerçekleri. ileriyi bilemediğimizden eskiyi özlemek sanmadır belki de Bizler köprümüzü anılar ve resimler ile yapıyoruz Eski fi lm tadında çocukluğumuz gençliğimiz ailelerimiz sıralanıyor köprünün iki yanında elele tutuşmuşlar gülümsüyorlar.
Geçmiş ve gelecek yavaş yavaş birleşiyor. Bizler kozalarından çıkmış kelebekler ipek böcekleri küllenen alevlerin arasından yine yeniden anne babalarımızın ellerini tutarak dans ediyoruz onarılmış köprünün etrafında tıpkı çocukluğumuz gibi Sevgi ve saygılarımla