Yine 70 li yılların sonları 80 li yılların başlangıcı abimle birlikte İstanbul hayatım devam ediyor

Artık iyice alışmaya başladım kabuğumdan çıkmıştım daha kendime güvenli

Daha emin ve iş hayatımda daha rahattım artık

Yolları da öğrenmeye başlamıştım yeni hayatımı da

Kendimden emin ve daha dik yürüyordum sokaklar da

Büyümeye başlamıştım yeni kendime alışmaya çalışırken

Artık sınırlarım da genişlemeye başladı

Merter Topkapı Fındıkzade derken Bakırköy’de eklenmişti artık

Yeni arkadaşlar da edinmeye başlamıştım

Hem de ta bugünlere kadar süren

Abim sayesinde şekilleniyordum yeni hayatıma alışırken

Abim değerlim bana sorsalar abini bir cümle içinde anlat

Derim ki abim benim şemsiyem

Beni her türlü fırtınadan koruyan her zaman onun kanatları altında olan

Sığınacağım başımı yaslayacağım bir liman

Babamdan sonra hayatımın ikinci erkeği

Sonsuza kadar sürecek sevdam

Artık abim sayesinde çakma bir devrimci olmuştum

Adeta abim beni baştan yaratıyordu

İlk maaşımı almıştım para kazanmıştım ben emeğimin karşılığı

Hatırlarmısınız ilk maaşınızı ben hiç unutmam

Tam tamına 1.200 lira bu benim param

O zamanın asgari ücreti

Abimle alışveriş yaptık eve geldik

O kadar çok şey aldık diyorum dolabımız neden tam dolmadı abim

Şimdi daha iyi anlamaya başlamıştım babacığımı hayat mücadelesini

Abim dedi ki gel Hülya sana giyecek birşeyler alalım

Bakırköy’e gittik mağazaları dolaşıyoruz

Alış verişimiz bittiğinde tıpkı abim gibi giyinmeye başlamıştım

bir kot pantolon bir parka bir postal ayakkabı

Siyaseti yeni öğreniyordum abimle birlikte

Bir gün konsere gideceğiz kardeşim dedi

Ben bir hazırlandım ki görseniz üstümde bir etek makyaj hepsi var

Aa dedi abim sil makyajını kot giy hemen üstüne

Birde yeni aldığımız parka saçlarımı sıkıca at kuyruk yaptım

Ben mızırdanıyorum gitmemek için ama nafile

Yola koyulduk abim ile

Sonra bir baktım ki Cem karaca konserindeyim

Ortalık yıkılıyor mükemmel sesi ile pespese sıralıyor

Bütün gençler ayakta tamirci çırağı, ben bir ceviz ağacıyım, doğarken ağladı insan,

Ne kadar güzel bir şarkı değil mi sanki o zaman ki bizlere uyarlanmış

Bugün sen çok gençsin yavrum

Hayat ümit neşe dolu

Mutlu günler vaad ediyor

Sana yıllar ömür boyu

Ne yalnızlık ne de yalan üzmesin seni

Doğarken ağladı insan bu son olsun bu son

Hayat içinde yaşlandıkça demiyorum yaş aldıkça her sene,

Şarkıdaki gibi olmadı tabi hayat

Mutlu günlerimizde oldu

Ama yalanı da gördük yalnız da kaldık en sevdiklerimiz tarafından aldatıldık

Yalnızlıklar da üzdü bizi kimi zaman ise yalnızlık gizli sığınağımız oldu

Ama en çok da aldatıldık değilmi dostlarım

En sevdiklerimizden de darbeler aldık

İş hayatımızdan da, kimi zaman arkadaşlarımızdan

En çok da inandığımız davamızdan

Öğrendim ki hayat her zaman ümit neşe dolu değil

Beklediğimiz gibi olmuyor kimi zaman

Şimdi düşünüyorum bu şarkıdan sonra

Doğarken bu yüzden mi ağlıyoruz acaba

Ne dersiniz dostlarım