Yine 70 li yılların sonları 80 li yılların başlangıcı abimle birlikte İstanbul hayatım devam ediyor
Artık iyice alışmaya başladım kabuğumdan çıkmıştım daha kendime güvenli
Daha emin ve iş hayatımda daha rahattım artık
Yolları da öğrenmeye başlamıştım yeni hayatımı da
Kendimden emin ve daha dik yürüyordum sokaklar da
Büyümeye başlamıştım yeni kendime alışmaya çalışırken
Artık sınırlarım da genişlemeye başladı
Merter Topkapı Fındıkzade derken Bakırköy’de eklenmişti artık
Yeni arkadaşlar da edinmeye başlamıştım
Hem de ta bugünlere kadar süren
Abim sayesinde şekilleniyordum yeni hayatıma alışırken
Abim değerlim bana sorsalar abini bir cümle içinde anlat
Derim ki abim benim şemsiyem
Beni her türlü fırtınadan koruyan her zaman onun kanatları altında olan
Sığınacağım başımı yaslayacağım bir liman
Babamdan sonra hayatımın ikinci erkeği
Sonsuza kadar sürecek sevdam
Artık abim sayesinde çakma bir devrimci olmuştum
Adeta abim beni baştan yaratıyordu
İlk maaşımı almıştım para kazanmıştım ben emeğimin karşılığı
Hatırlarmısınız ilk maaşınızı ben hiç unutmam
Tam tamına 1.200 lira bu benim param
O zamanın asgari ücreti
Abimle alışveriş yaptık eve geldik
O kadar çok şey aldık diyorum dolabımız neden tam dolmadı abim
Şimdi daha iyi anlamaya başlamıştım babacığımı hayat mücadelesini
Abim dedi ki gel Hülya sana giyecek birşeyler alalım
Bakırköy’e gittik mağazaları dolaşıyoruz
Alış verişimiz bittiğinde tıpkı abim gibi giyinmeye başlamıştım
bir kot pantolon bir parka bir postal ayakkabı
Siyaseti yeni öğreniyordum abimle birlikte
Bir gün konsere gideceğiz kardeşim dedi
Ben bir hazırlandım ki görseniz üstümde bir etek makyaj hepsi var
Aa dedi abim sil makyajını kot giy hemen üstüne
Birde yeni aldığımız parka saçlarımı sıkıca at kuyruk yaptım
Ben mızırdanıyorum gitmemek için ama nafile
Yola koyulduk abim ile
Sonra bir baktım ki Cem karaca konserindeyim
Ortalık yıkılıyor mükemmel sesi ile pespese sıralıyor
Bütün gençler ayakta tamirci çırağı, ben bir ceviz ağacıyım, doğarken ağladı insan,
Ne kadar güzel bir şarkı değil mi sanki o zaman ki bizlere uyarlanmış
Bugün sen çok gençsin yavrum
Hayat ümit neşe dolu
Mutlu günler vaad ediyor
Sana yıllar ömür boyu
Ne yalnızlık ne de yalan üzmesin seni
Doğarken ağladı insan bu son olsun bu son
Hayat içinde yaşlandıkça demiyorum yaş aldıkça her sene,
Şarkıdaki gibi olmadı tabi hayat
Mutlu günlerimizde oldu
Ama yalanı da gördük yalnız da kaldık en sevdiklerimiz tarafından aldatıldık
Yalnızlıklar da üzdü bizi kimi zaman ise yalnızlık gizli sığınağımız oldu
Ama en çok da aldatıldık değilmi dostlarım
En sevdiklerimizden de darbeler aldık
İş hayatımızdan da, kimi zaman arkadaşlarımızdan
En çok da inandığımız davamızdan
Öğrendim ki hayat her zaman ümit neşe dolu değil
Beklediğimiz gibi olmuyor kimi zaman
Şimdi düşünüyorum bu şarkıdan sonra
Doğarken bu yüzden mi ağlıyoruz acaba
Ne dersiniz dostlarım