1976 yılı eylül ayı İstanbul ile tanışmam
Doğma büyüme İstanbullu değilim ama tam bir İstanbul kültürü almış bir lojman hayatından geldim
düşünün ki çocukluğumda golf oynuyordum ve bunun gibi her türlü aktivitenin olduğu
İnsanların birbirine saygılı coşku ile bayramların kutlandığı
Babalarımızın kravatsız annelerimizin şapkası çıkmadığı bir hayattan
Tamamen izole bir lojman hayatından çıkıp İstanbul’da işe başlayan 17 yaşında ergenliğe yeni adım atmış saf bir kızın hikayesi bu
Ama gerçek anlamda saf
O zamanlar Merter’de oturan i.T.Ü de okuyan abim ile birlikte hayata başlamıştım
birdenbire büyümüştüm sanki
Zonguldak ticaret meslek lisesinden mezun olup anında işe başlamıştım çünkü
1976 yılı eylül ayı benim hayatımın ikinci yarısı
Anne ve babamın İstanbul ziyareti ile başladı
Ben halen daha korunaklı hayatım da hayat bana güzel derler ya öyle
ekmek elden su gölden yaşarken
İstanbul’a bir ziyaret için giden anne ve babamın telefonu ile veda ettim Zongulda”ğa Işıkverenime
artık büyüme zamanı kozamdan çıkma
Merter” de abimin bekar evinde buldum kendimi
Ertesi günü işbaşı saf cahil bir genç kız
O gece kalbim pır pır hiç uyumadan sabahı ettim
Abim ile birlikte gittim işyerine
Topkapı”da başka bir dünya
Kocaman bir işyeri her odada çalışan insanlar
Hiç unutmuyorum paylaşmak istedim sizlerle
Yüzüm kıpkırmızı tanışma vakti iş arkadaşlarımla
Her tokalaşmada ellerim daha da terliyor
Bir masa gösterdiler bana
Daha 18 den gün almamışım ya
Adım küçük Hülya oldu işyerinde
Rakamların dosyaların içinde buldum kendimi
Önümde facit makina hatırlarsınız mutlaka
Şimdiki gibi bilgisayar muhasebesi yok tabi ki
Defteri kebir yevmiye defteri
Klasörler makbuzlar önümde yığılı
Nelerle tanışıyorum ben diyorum büyümek böyle bir şey mi acaba
Bir kuruş oynamayacak hepsi birbirinle tutmak zorunda,
Ahh ahhh nihayet bitti ilk günüm
Ertesi sabah iş hazırlığı yeniden abim diyor ki bana
Bugün tek başına gideceksin işe
Abimm yapma ben nasıl giderim olmaz
Ama abim kararlı yolda buluyorum kendimi
Önümden otobüsler geçiyor ben bakıyorum
Belediye otobüsü deyince hatırladınız mı
O zamanlar arka kapıdan binerdik otobüse
Bilet kesen yaşlı bir amca
Durakları saymaya başladım artık işyerini kaçırmamak için
Ya bir durak önce yada sonra inerdim kaçırdıysam saymayı
İşte böyle dostlarım
Benim İstanbul ile tanışmam
Hayatımın ikinci yarısı İstanbul günlerim böyle başladı
Artık alışmıştım Merter Topkapı arası hayatım
Sevmeye başlamıştım bu büyülü şehri
Bir gün akşam üstü abim yine devrede aslında beni hayata hazırlıyor ama
Ben halen daha saf cahil küçük bir çocuk görüyorum kendimi
Kadıköy’de buluşalım diyor atla gel
Ben gelip seni alamam
Önümden otobüsler geçiyor ben yine bakıyorum
Değişik bir yere gideceğim
Yine suratım kıpkırmızı ter içinde ellerim...