Kendimi Eminönü otobüsünde buldum
Karaköy’deyim artık
Vapurlar geçiyor önümden ben yine telaş içinde
En sonunda vapurdayım
Allahım bu nasıl bir güzellik rüzgar vuruyor yüzüme
Dalgalar vuruyor martılar yarış yapıyor sanki bizimle
Ama ben tadını çıkaramıyorum
aklım fikrim abim ile buluşmakta
Kadıköy’üme geldik nihayet
Kadıköy hayatımın ikinci yarısının geçtiği yer
Bu kadar çok seveceğimi ayrılamıyacağımı anlamıştım aslında
Ben en son iniyorum vapurdan
Nihayet canım abimi gördüm ya dünyalar benim oldu
Sanki uzun bir yolculuk yaptım yıllar sonra abimi gördüm
Öyle bir sarılma baktım abim gülüyor
Başardın kardeşim aferin sana diyor
İşte böyle dostlarım paylaşmak istedim sizlerle
Ama ben biraz daha büyüdüm artık diyorum
Aslında şimdimi daha iyi o zaman mı bilemedim
Şimdi bunu okuyan yeni nesil yok artık diyecektir herhalde bu yazılanlar şaka
kimbilir sizlerin de ne anılarınız vardır
ilk iş hayatı ilk İstanbul ile tanışma adına
Öğrendim ki hayat altın tepsi içinde sunulmuyor bizlere
Çalışıp çabalamak gerek hayatı yaşayarak acısı tatlısı ile
En son muhasebe müdürü olarak emekli oldum
Derler ya hayatı tırnaklarımla kazıyarak mücadele ederek
Bu anlamda da anne ve babama teşekkür ediyorum minnet duyuyorum
İyi ki benim anne babam olmuşlar
Sevgi ve saygılarımla