Kendimi Eminönü otobüsünde buldum

Karaköy’deyim artık

Vapurlar geçiyor önümden ben yine telaş içinde

En sonunda vapurdayım

Allahım bu nasıl bir güzellik rüzgar vuruyor yüzüme

Dalgalar vuruyor martılar yarış yapıyor sanki bizimle

Ama ben tadını çıkaramıyorum

aklım fikrim abim ile buluşmakta

Kadıköy’üme geldik nihayet

Kadıköy hayatımın ikinci yarısının geçtiği yer

Bu kadar çok seveceğimi ayrılamıyacağımı anlamıştım aslında

Ben en son iniyorum vapurdan

Nihayet canım abimi gördüm ya dünyalar benim oldu

Sanki uzun bir yolculuk yaptım yıllar sonra abimi gördüm

Öyle bir sarılma baktım abim gülüyor

Başardın kardeşim aferin sana diyor

İşte böyle dostlarım paylaşmak istedim sizlerle

Ama ben biraz daha büyüdüm artık diyorum

Aslında şimdimi daha iyi o zaman mı bilemedim

Şimdi bunu okuyan yeni nesil yok artık diyecektir herhalde bu yazılanlar şaka

kimbilir sizlerin de ne anılarınız vardır

ilk iş hayatı ilk İstanbul ile tanışma adına

Öğrendim ki hayat altın tepsi içinde sunulmuyor bizlere

Çalışıp çabalamak gerek hayatı yaşayarak acısı tatlısı ile

En son muhasebe müdürü olarak emekli oldum

Derler ya hayatı tırnaklarımla kazıyarak mücadele ederek

Bu anlamda da anne ve babama teşekkür ediyorum minnet duyuyorum

İyi ki benim anne babam olmuşlar

Sevgi ve saygılarımla