Eskiden çokk eskiden ne kadar çok gülerdik biz

Ne kadar da sebebimiz varmış gülmek için

Annelerimiz babalarımız bile çok mutluymuşlar eskiden

Tek derdimiz okumak birde oyun oynamak idi eskiden

Yeni yeni oyunlar üretirdik eskiden hayalimizde

Sabahı zor beklerdik arkadaşlarımız la paylaşmak için

Bir de hayallerimiz vardı hepimizin pembe panjurlu

Kırmızı kiremitli evleri olacaktı

Bacasından duman tütecekti

Hatta resimleri bile öyle yapmaz mıydık ki

Yeşillikler içinde dumanı tüten bir ev

Bahçesinde elele oynayan çocuklar

Ağaçlara mutlaka elmaları kondururduk

Anne babamızın prensesleri prensleri idik o zamanlar

Annemizin dikiş makinasından çıkan enn güzel kıyafetleri giyerdik

Kapıdan çıkışımız bile bir farklıydı o kıyafetler içinde

Bugünün en güzeli benim diyerek

Tabi ki de en güçlü olan benim babamdı

Babam dağları bile devirirdi gözümde bana kimse zarar veremezdi

Nasıl olsa babam yanım da idi her zaman için,

Babamın minik ellerimi tutup bakkala gittiğim günler bile çok farklıydı

O benim babamdı dünyanın en güçlü en yakışıklı en çalışkan adamı

Bazen oyunlarımızda bile kapışırdık benim babam mı en güçlü senin baban mı diyerek

Ahhh ahhh geçmiş aklıma geldikçe iyice hüzünleniyorum nedense

Annemiz ise hep gülen hep sarıp sarmalayan hep mutfakta yanımızda

En güzel yemekler onun tenceresinden çıkardı

Kimi zaman mutfakta beklerdik sabırsızca yemeğin pişmesini

Elimiz yana yana yemek isterdik

Hele ki muhallebi yapardı annem dibini yemek en büyük zevkimdi

Tencere dibi kazıma derdi anneannem düğününde kar yağar kızım

Bu bile gülme nedenim idi o zamanlar

Hayallerimiz bile nasıl güzeldi

En yakışıklı erkek ile evlenecektik çok paramız olacaktı

Çok gezecektik hatta dünyayı dolaşacaktık

Her şeyi alacaktık hatta uzaya bile gidecektik değil mi dostlarım

En önemlisi hiç ayrılık olmayacaktı

Ölüm mü o neydi ki annemiz babamız hep yanımızda olacaktı sonsuza kadar

Sonra birden baktım ki hayallerim tuzla buz oldu

Bilemeden büyüdüm büyüdük

Kimsenin anne baba şefkati ile yanaşmadığını gördüm

Anne babamız yanımızda yokken elimizi tutan akraba komşularımız da yok artık

İş hayatı dersen tam bir rekabet benlik savaşları

Hayat hepimize farklı tepsilerde sunuldu

Kimimiz şanslı kimimiz şanssız

Büyüdük olgunlaştık belki eskisi kadar gülmüyoruz şimdilerde

Ama yine de bir tebessüm var dudaklarımızda,

O zamanlardan yaşadıklarımızdan bize yaşatılanlardan

Yine de gülmek tebessüm etmek için bir nedenimiz var

Şimdi evlatlarımız var çoğumuzun torunları

Hele ki anne yada babamız yaşıyor ise ne mutlu bize

Şimdi anlıyorum daha da çok biliyorum anne ve babamın kıymetini

Dünyanın en büyük duygusu anne olmak

Para pul şöhret benlik duyguları bunlar hep geçici duygular

Umut ediyorum ki evlatlarımız torunlarımız bizden çok çok daha güzel günler görsünler

Yaşasınlar yaşatsınlar

Sevgi ve saygılarımla