Eskiden çokk eskiden ne kadar çok gülerdik biz
Ne kadar da sebebimiz varmış gülmek için
Annelerimiz babalarımız bile çok mutluymuşlar eskiden
Tek derdimiz okumak birde oyun oynamak idi eskiden
Yeni yeni oyunlar üretirdik eskiden hayalimizde
Sabahı zor beklerdik arkadaşlarımız la paylaşmak için
Bir de hayallerimiz vardı hepimizin pembe panjurlu
Kırmızı kiremitli evleri olacaktı
Bacasından duman tütecekti
Hatta resimleri bile öyle yapmaz mıydık ki
Yeşillikler içinde dumanı tüten bir ev
Bahçesinde elele oynayan çocuklar
Ağaçlara mutlaka elmaları kondururduk
Anne babamızın prensesleri prensleri idik o zamanlar
Annemizin dikiş makinasından çıkan enn güzel kıyafetleri giyerdik
Kapıdan çıkışımız bile bir farklıydı o kıyafetler içinde
Bugünün en güzeli benim diyerek
Tabi ki de en güçlü olan benim babamdı
Babam dağları bile devirirdi gözümde bana kimse zarar veremezdi
Nasıl olsa babam yanım da idi her zaman için,
Babamın minik ellerimi tutup bakkala gittiğim günler bile çok farklıydı
O benim babamdı dünyanın en güçlü en yakışıklı en çalışkan adamı
Bazen oyunlarımızda bile kapışırdık benim babam mı en güçlü senin baban mı diyerek
Ahhh ahhh geçmiş aklıma geldikçe iyice hüzünleniyorum nedense
Annemiz ise hep gülen hep sarıp sarmalayan hep mutfakta yanımızda
En güzel yemekler onun tenceresinden çıkardı
Kimi zaman mutfakta beklerdik sabırsızca yemeğin pişmesini
Elimiz yana yana yemek isterdik
Hele ki muhallebi yapardı annem dibini yemek en büyük zevkimdi
Tencere dibi kazıma derdi anneannem düğününde kar yağar kızım
Bu bile gülme nedenim idi o zamanlar
Hayallerimiz bile nasıl güzeldi
En yakışıklı erkek ile evlenecektik çok paramız olacaktı
Çok gezecektik hatta dünyayı dolaşacaktık
Her şeyi alacaktık hatta uzaya bile gidecektik değil mi dostlarım
En önemlisi hiç ayrılık olmayacaktı
Ölüm mü o neydi ki annemiz babamız hep yanımızda olacaktı sonsuza kadar
Sonra birden baktım ki hayallerim tuzla buz oldu
Bilemeden büyüdüm büyüdük
Kimsenin anne baba şefkati ile yanaşmadığını gördüm
Anne babamız yanımızda yokken elimizi tutan akraba komşularımız da yok artık
İş hayatı dersen tam bir rekabet benlik savaşları
Hayat hepimize farklı tepsilerde sunuldu
Kimimiz şanslı kimimiz şanssız
Büyüdük olgunlaştık belki eskisi kadar gülmüyoruz şimdilerde
Ama yine de bir tebessüm var dudaklarımızda,
O zamanlardan yaşadıklarımızdan bize yaşatılanlardan
Yine de gülmek tebessüm etmek için bir nedenimiz var
Şimdi evlatlarımız var çoğumuzun torunları
Hele ki anne yada babamız yaşıyor ise ne mutlu bize
Şimdi anlıyorum daha da çok biliyorum anne ve babamın kıymetini
Dünyanın en büyük duygusu anne olmak
Para pul şöhret benlik duyguları bunlar hep geçici duygular
Umut ediyorum ki evlatlarımız torunlarımız bizden çok çok daha güzel günler görsünler
Yaşasınlar yaşatsınlar
Sevgi ve saygılarımla