Evin geniş balkonunda göl manzarasına karşı yapardık kahvaltımızı.
Önce onun kahvaltısını yedirirdim.
Patilerini dizlerimin üstüne atar, başını masa üstü hizasına kaldırır şöyle bir bakardı yiyeceklere.
Sevimli burnu ile avuç içime dokunur, "haydi ye" diyerek izin vermemi beklerdi.
Ekmeğin yumuşak yerinden küçük lokmalar içine koyduğum peynirleri elimden yemeye bayılırdı.
Hazırladığımız omletlerin, sucuklu yumurtanın yarısı onundu.
Ben çay içerdim, o süt içerdi.
Karnı doyunca patilerini yavaşça dizlerimden indirir, yanı başımıza gider uzanırdı.
Aç gözlü değildi, doyduğunda bir lokma fazla yemezdi.
“Artık gidelim mi?” derdim.
Kalkardı oturduğu yerden, gelip başını dizlerime sürerdi.
Bu hareketi; “haydi gedelim” demekti.
Kuyruğunu yukarı kaldırıp sallayarak düşerdi önüme.
Arada bir dönüp bakardı, 'geliyor muyum' diye.
Bu anlarda hep öyle yapardı.
Ağzını kulaklarına kadar açar, pembe dilini dışarı çıkarır, gözleri sıcacık parlardı.
“Çok mutluyum” havasına sokardı kendini de, beni de…
***
Bazen, hiç gitmediğimiz rotalardan girerdik ormana.
Yanım sıra, etrafı koklaya koklaya yürürdü.
İki dere geçerdik, üç tepe aşardık.
Çam ağaçları arasında sığ bir yere gelirdik.
Mola verirdim.
Otururdum, bir ağacın köküne dayardım sırtımı.
Hemen gelirdi.
Patilerini atardı dizlerimin üstüne yine, burun ucu ile ellerimi dürtmeye başlardı.
Bunun anlamı da şuydu; ‘ödülümü ver’.
Her yürüyüşte aynı şeyi yapardık.
Evden getirdiğim yiyeceklerle mola verdiğimiz yerlerde ödüllendirirdim onu.
Ödülünü yedikten sonra çevreyi dolaşmaya çıkardı.
‘Uzaklaşma’ diye bağırırdım ardından.
Tınmazdı bile…
***
Akşamları balkona oturduğumuzda, cilveler yaparak yanımıza gelir önümüzde dururdu.
Önce ben başına, sırtına uzun uzun masaj yapardım.
Sonra eşim Gülnur'un önüne gider, ayakları havada, sırt üstü uzanırdı.
Göbeğine masaj yapma sırası onundu.