Şöyle geriye baktığımda Malatya’da doyasıya yaşadığım günleri görüyor, hatıraları andıkça içim geçiyor, en güzel zamanda dünyaya gelmişim diyor, bazen de şanssız bir nesil olduğumuzu kabul ediyorum.

Merkeze en yakın ilçe konumundaki Yeşilyurt bu gün olduğu gibi yıllar öncesi de Malatya ile iç içeydi. Otomobilin zor bulunduğu, lüks sayıldığı günlerde, orta okul ve lise öğrencileri yürüyerek Malatya’daki okullarına gelebiliyorlardı.
Yeşilyurt Malatya’nın meyve bahçesiydi. Verimli toprakları vardı.

Çocukluk dönemim ilkokula kadar Yeşilyurt’ta koşarak, düşerek, karın bölgesinden 14 dikiş yiyerek, ama dolu dolu geçti.
Elbette çok şey hatırlamıyorum. Aklıma gelenler ise, bu günkü milyonlarca çocuğun yaşayamayacağı nitelikte. “Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, pireler berber iken….” Diyerek, o günlerden bahsetsek ve sonuna kadar dinleseler, çoğu kişi bir masal sanır, yakın tarihte bunların yaşandığına inanmaz ve kısa zamanda bu kadar değişim olduğunu hayal dahi edemezler.

Godafalarla (Sepet) kiraz, üzüm, tut toplardık, pekmez yapar, değirmene kalkardık. Guşganalarda (Tencere) yemek pişirir, Sahanlarda (Bakır tabak) yerdik. Avluda kurulan büyük bir kazanın içerisinde kavurma kaynatıldığında, damlarda şilte üzerine serilen pestilin yapıldığında çok mutlu olurduk. Bir oda dolusu tandır ekmeği bahçedeki fırında pişirilirdi. Bir odada büyük bir sandık bulunur, 4 mevsim içi elma ve armut dolu olurdu. Dutu beyaz şiltelere sallayarak toplamak bana bir bayram merasimi gibi gelirdi. Dedemdin yasakladığı bahçeye, bu sayede bedavadan girmenin sevincini yaşardım. Tandır fırını ise ne muazzam şeydi. Babaanne va halalar kolları sıvayıp bir başladı mı, bir oda tandır ekmeği ile dolardı. Bakır tasların seyyar kalaycı tarafından kalaylanması ve çercinin mahalleye gelmesi biz çocuklar için en zevkli anlardı. Kalaycı tabakları pırıl pırıl yaparken, çerçiden naylon ayakkabılar karşılığında aldığımız kırık leblebilerin tadına doyum olmazdı.

Üzüm bağlarına giderken, bir süre 4 mevsim içi su olan kanalı takip ederdik, değirmen suyu derdik. O su bizler için çok tehlikeliydi, hemen ötede bulunan küçük şelaleden kurtuluş olmaz diye düşünür, kanala yaklaşmaktan korkardık, büyüklerimiz tarafından da korunurduk. Zaten jandarma sürekli o mevkide devriye gezer, suya girenleri engellerlerdi. Ama tüm yasakları çiğneme özelliği olan küçük amcam, bağ kafilesinde olursa, bana gün doğardı. Boynuna sıkı sıkı sarılmamı ister ve o korkunç suya girerdik. Ben amcama olan güvenim nedeniyle suyun keyfini çıkarırdım. Bağ ve bahçeler çok bakımlıydı. Zararlı otlar zamanında sökülür, taşlar sürekli toplanır, düzenli şekilde sulaması yapılırdı. Her şey organikti. Bahçeyi hor kullanmak, geleceği tehlikeye atmakla eş değerdeydi. Bir gün bahçeye gizlice girdiğimde, o pamuk kalpli, o güzelim dedemin nasıl çıldırdığını, beni nasıl kovaladığını anlatamam. Hasat zamanı sebze ve meyveler dört bir yana koku salardı. Elde edilen ürünlerin geliri ile o ailenin bir yıllık geçimi sağlanırdı. Hayvanda beslenirdi. Yine güzel bir gün, hafızama kazıdığım anıyı, dünkü gibi hatırlıyorum. Ailenin bir ferdi gibi gördüğümüz, gerçekten saygı duyduğumuz, benekli ineğimiz kış günü doğurmuş, üşümesin diye yavruyu eve almışlar, yıkamışlardı. Bir tatlı bir tatlıydı ki, anlatamam. Öptüm, kokladım, doyamadım. Ağladım sızladım, dana ile yatacağım diye. Nur içinde yatsın babaannem bu isteğimi kırmamış, danaya sarılarak uyumama izin vermişti. Tabi uyuduktan sonra yanımdan almışlar ahıra götürmüşlerdi. Nur içinde yatsın Babaannem beni kırmaz, gönlümü hep hoş tutmak isterdi. Yine bir gün Ramazanlıktı, oruç tutanlara özenmiştim. “Bende oruç tutacağım” diye sızlanmıştım ki, yine süper Babaannem devreye girmiş, halalarıma seslenerek, “kızlar çabuk pestil ve ceviz getirin” demişti. Cevizi pestile sararak, “Al oğlum, ye şunu bakayım”. Bende yedikten sonra “Bak oğlum sende oruç tuttun” demiş, beni mutlu etmişti...