Hiçbir karmaşası olmadan yaşıyorduk

Büyümeye acele etmeden

Çocuk gibi büyüyorduk

Küçüktük daha

Boyumuzu aşan sorunlarımız yoktu

Kışın karla kaplı sokaklarda

Yazın yemyeşil tabiatta sokaklarda oynardık

El ele tutuşur kısa mesafelerde

Okulumuza ulaşırdık

Siyah önlüklerimiz bembeyaz yakalarımız vardı

Ayağımızda hemen hemen aynı cins ayakkabılar

Anlamazdık kim fakir kim zengin

Öyle yarış atı gibi koşturduğumuz

Sınavlar dershaneler de yoktu

Özel okullar evlere gelen özel öğretmenler de yoktu

Küçüktük daha

Kapı önlerinde bağıra bağıra oynardık

Anneeee bana su versene

Anneeee bir baksana

Anneeee ekmek versene

Seyyar satıcı geçiyor anne beş kuruş atsana

Anneee kilim atsana evcilik oynayacağız

Küçüktük daha

Ağaçlara tırmanırdık minicik bedenimizle

Erik toplardık şeftali elma kiraz

Kendi bahçemizde erikler yerlere uzanırken

Biz komşu bahçeden çalmak isterdik

Çünkü onun tadı daha güzeldi

Ağzımızdan meyve suları aka aka

kirazlardan küpe yapardık kulağımıza

Şapur şapur yerdik meyveleri

Küçüktük biz

Hiç markalı kıyafetler yiyecekler

İstemedik annelerimizden

Marka mı oda ne bilmezdik biz

Avmleri koca koca neon ışıkları yanan

Yabancı yabancı isimler konulan mağazaları

Küçüktük biz

Evlerde yaşadık odalarda değil

Hiç bilmedik ayrı odalarda yaşamayı

Kömür sobasıyla büyümeyi bildik

Sobanın yanında leğenle yıkandık kimi zaman

Sonra kıpkırmızı suratla sobanın yanında kıvrılarak

Uyumayı bildik

Soba üstünde kaynayan güğüm

Üstünde pişen yemek

Çıtır çıtır pişen kestaneleri bildik

Hatta külünde pişen patatesleri bildik

Hani şimdi dünya paralara yediğimiz kumpir varya

Annelerimizin ellerinden yedik yıllarca

Küçüktük biz

Mutluyduk iki oda bir sofa evlerimizde

Kardeşler aynı odada el ele yatmaktan

Sabah ne yaramazlık yapalım diye planlar yapmaktan

Başucumuzdaki kitaplardan

Mutluyduk çünkü biz çocuktuk

Büyüdük bizler de teknolojiye yenildik

Artık üşüdüğüm zaman sırtımı kalorifere dayıyorum

Kestane mantar patates yapacak sobam da yok artık

Yer döşekleri de yok artık

Rahat rahat yataklarda yatıyoruz

Ama hep bir yanımız geçmişi özlemekle geçiyor

Aslında ailemizi anne babamızı büyüklerimizi özlemek

Onların o günlerin geri gelmeyeceğini bilmek

Belki de budur içimiz acıtan

Belki de bu yüzden hep bir yanımız çocuk kalıyor

Ne dersiniz dostlarım

Sevgi ve saygılarımla