Altmışlı yılların başı Malatya da hemen hemen herkes birbirini tanımakta, zaten Malatyanın yerli aileleri ya akraba ya da hısım. Evlerimiz okullarımıza yakın yürüyerek gidip geliyoruz. Sadece yakın ilçelerden kasabalardan gelen arkadaşlarımız vasıta kullanmak zorundalar. ( Çırmığhtı, Banazı, Tecde, Aşşağışeher, Orduzu v.s ) gibi.

Valimiz cennet mekan Cezmi Kartay, makam arabası da Buick gece mavisi renginse garajı da İstanbul sinemasının Sinema caddesi tarafında Gazi ilkokulunun bahçe duvarı ile Sinema binasının bittiği yerdeki boşlukta tek arabalık bir garaj.

Şöför daima şık ve temiz giyimli arabayı özenle garajdan alır ve mesai sonu garaja bırakır bizler de okula gidiş gelişlerimiz de denk gelirse arabayı hayran hayran seyrederdik. Zaten o yıllarda Malatya da otomobil sayısı az.

Rahmetli Süleyman Demirel Malatya’ya gelecek. Malatyalıların geleneksel misafirperverliği zirvede.

Atatürk’e, İsmet Paşa’ya, Celal Bayar’a ikram edilmiş beğenilmiş olan Elif Hatunun ve gelini Cemile hatunun meşhur baklavasından Demirel’e de ikram etmek lazım.

Cezmi Kartay’ın eşi hemen harekete geçer görüştüğü Kılçaslan’lar dan tavsiye üzerine Cemile hatunların evinin adresini öğrenir.

Ben bizim evin köşkünden Ömer efendi sokağını seyrediyorum çocuklar, Cemile ablanın torunu Ayşe oyun oynuyorlar. Cemile Akbulut’larla kapı komşuyuz Valinin arabası gelip kapının önünde durmaz mı? Hayırdır inşallah!. Valinin hanımı arabadan indi onu gören Ayşe hemen içeri koştu.

-Anneanne valinin ğanımı geldi.

-Vışşş dedi kapıya yöneldi Cemile hatun karşısında valinin hanımı

-Cemile hanım Sayın Demirel Malatya’ya geliyor bize altı sini baklava lazım!.

- Vışşş dile kolay anam, iki bilemedin üç olur daha fazla yapamam ben makine miyim?

- E ama erkâna ikram edeceğiz

-Erkan da sininin geri kalanını mı yiyecek, kim Erkan oğlun mu?

Gülüşmeler sonunda üç sini de anlaşırlar, Valinin hanımı teşekkür eder gider.

Cemile ablaya da valimize de hanımına da rahmet olsun, nur içinde yatsınlar.