Çocukluğumun mis gibi kahve kokusu burnumda
Yanaşırdık annelerimizin kucağına
Aman ha derlerdi çocuklar kahve içmez Arap olur
Yemeklerimizi tam bitirmek zorunda idik bir tek pirinç tanesi kalmayacak ya ne de olsa ağlamasın yemekler arkamızdan
Senelerce inandık çocuk aklımızla bizi kardeşlerimizi leyleklerin getirdiğine
Leyleklere bakardım merdivenli evimizden bir tane daha kardeş bıraksa diye
Yaramazlık yaptık mı hımm acı biber süreceğiz derlerdi ağzımıza hemen kıvrılıverirdik hemen bir kenara
Ya annemiz kaşıyla gözüyle konuşurdu lafa ne hacet
Kaşlar yukarı kalktı mı bir terslik var mutlaka
Konu komşu geldi mi söylemeye gerek yok
Mimiklerden anlardık çay mı yapacağız kahvemi
Misafir gidene dek gözlerim annemde aman bir hata yapmayalım diye
Derin derin bakardık radyoya nasıl bu sesler çıkıyor diye
Zannederdim ki içinden birileri çıkacak çocuk aklımla
Bilmem kaç kere bakmışımdır arkasına nereden çıkıyor bu sesler diye
Arkası yarınları dinlerdik birde mikrofonda tiyatro
Polis radyomuz vardı ya o zamanlar son çıkan plakları oradan dinlerdik zaman zaman istekler yaparak
Ninelerimiz masallar anlatırdı bir varmış bir yokmuş ile başlayan
Gökten üç elma düştü biri bana biri senin başına düşen diye biterdi masallar
Keşke masallardaki gibi kalsaydı çocukluğumuz
Alaaddin in sihirli lambası çıksın diye beklerdik
Dilek tutardık acaba çabuk mu büyüyelim derdik ne dersiniz
Çabuk uykuya öcü geliyor derlerdi aman allah ım öcü de neydi ki
Kesin kötü bir şey hemen uykuya verirdik kendimizi
Oyunlarımızda üçe kadar sayarken bile araya buçukları sığdırırdık ki zaman tanımak için
Demek ki kıyamazdık arkadaşlarımıza
Senelerce zannettik ki kıyafetler bir beden büyük ayakkabılar da bir numara büyük olması gerekli
öyle alınırdı çünkü nede olsa seneye de giyilecektir bu kıyafetler
Hatırlar mısınız dostlar parmaklarımızla gölge oyunu oynar hayvan figürleri yaratırdık ,
Nasılda saf güzel çocuklarmışız
Mesela ben ekmek aldım mı bakkaldan eve gelene kadar Üstünde etiket olurdu mutlaka onu sökmeliydim
Bilmem kaç kişi böyle yapmıştır ben gibi
Ama mutlaka kağıdın bir parçası kalırdı üstünde
Dört yapraklı yonca bulmaya çalışırdık yeşillikler içinde
Uğur böceği kondu mu üstümüze bizden mutlusu olmazdı
hayallere dalardık dilek dileyerek
Hatıra defterlerimiz bile farklıydı sakın beni unutma diye başlayan
Sepet sepet yumurta sakın beni unutma unutursan küserim gözlerinden öperim
Bakar mısınız küssek bile öpüyoruz gözlerinden
aslında anlıktı ya küsmelerimiz ellerimiz birleşir barışıverirdik hemen
Yerde minik bir ekmek kırıntısı görsek alır 3 kere öper yukarı ya koyardık
Yoksa taş olurduk öyle öğretilmişti bizlere
Kıbrıs barış harekatı zamanı ağzımızda bir şarkı
çatlada patla Makaryos Kıbrıs bize kalacak
yaa böylede savunurmuşuz bir parça toprağımızı bile çocuksu aklımız ile
Bütün babalar da anneler de çocuktular bir zamanlar tıpkı anne babalarımızın olduğu gibi bizim olduğumuz gibi
Anne baba sıcaklığı ile mutlu bir ailede büyüdüğüm için
Teşekkür borçluyum anne ve babama
Böyle saf cahil çocuklar olduk
Ama inadına çocuk olduk
Çocukluğumuzu yaşadık doya doya
Şimdi bir doktor arkadaşımın dediği bir şey geldi aklıma
Her doğum yaptırdığımda doktor merhaba nasılsın diyecek gibi bakıyor yeni doğmuş bebekler bile
Bilemedim hangisi daha iyi
Yeni nesil cin gibi bu yazdıklarımı okuyanlar yok artık Diyeceklerdir mutlaka
Sevgi ve saygılarımla