Hüseyin Çeliğ’i on sekiz yaşıma Said amca ile ortak iş yapıncaya kadar tanımıyordum. Said Amca Akçadağ’ın ağır toplarından Muhammed Amca’nın en büyük oğludur. Muhammet Amcadan tüm Akçadağ çekinirmiş. Hem makam, hem mevki icabı, hem de kültür açısından mükemmeldi. Okumayı yazmayı çok severdi. Gürün’de müstantiklik(sorgu hakimliği) görevinde ve Akçadağ’da dava vekilliği görevini uzun süre işgal etmiştir.

Babam, amcası Muhammet Amca’ya çok değer verirdi. Muhammet Amca okuma hastası idi. Takvim yapraklarını dahi en ince noktalarına kadar okur, ıcığını cıcığını çıkarırdı. Babam okuduğu gazeteleri biriktirir; iki üç günde bir Muhammet Amca’ya götürürdü. Amcamız, oğlu Said amcanın yanında kalıyordu, çok yaşlanmıştı. Said Amca gündüzleri dahi İçki içerdi. Bu meseleden dolayı Muhammed Amca’nın Said Amca ile yıldızı hiç barışmıyordu. Muhammet Amcanın bütün hamlelerini Said amca boşa çıkarıyordu. Said Amca Malatya hazine avukatlığında memur imiş. Bu şekilde içki ile memuriyet bağdaşmamış ve Said amcanın memuriyet görevi bitmiş.

Said amca, memuriyetten mecburiyetten dolayı ayrıldıktan sonra, birden bire akıllandı. İçkiyi bıraktı, imana geldi, Hicaz’a gitti. Bundan sonra da işleri çok iyi gitti, Allah ya yürü kulum dedi. Zeki olması ve girişimciliği sayesinde maddi varlığı da arttı. O zamanlar Malatya sebze hali yeni faaliyete geçmişti. Üst katlarda boş dükkanlardan birini Hüseyin Çelik amca ile ortak muhasebe bürosu olarak açmış, başlamışlar muhasebe işleri yapmaya.

Bir gün halin üst katında olan muhasebe bürosuna gittim. Büroda iki yaşlı zat vardı. Birincisi Said Amca diğeri de Hüseyin Çelik amca. Hüseyin Amca’nın maliyede çalıştığına vakıf olmadım. O da maliyeden emekli olmuş. Babam Cemal Yücel ile Hüseyin amcanın dostlukları iş arkadaşı ve çocukluk arkadaşı olmalarından kaynaklanıyormuş. Hüseyin amca zayıfça, uzunca boylu hoş sohbet, devamlı fötr şapka ile gezen, konuşmaları dikkatle dinlenen bir zattı. Bu tanışmadan sonra Hüseyin amca ile dost oldum, sohbetlerinde bulundum.

HÜSEYİN ÇELİK AMCANIN BANA ANLATTIKLARI|

Hüseyin amcanın ağzından bal damlıyordu. Anlattıklarını can-ı gönülden dikkatle dinliyordum. Hüseyin Çelik:

” Biz aslında muhaciriz. Erzurum ve Kars civarlarından göç etmişiz. Benim bu göçten haberim yoktu. Çünkü: Ben kundakta bir çağa(bebek) imişim. (Rus harbi zamanları olmalı.) Bizim aile ne olmuşsa olmuş, Kuzey’den güneye doğru kaçmaya başlamış. Kışın ortası imiş, kar diz boyunda imiş. Aile reisleri, bas bas bağırıyorlarmış “Çabuk koşun” diye. Ama bu arada bayanlar var, kundakta çocuklar var. İstendiği kadar kaçış olmuyor. Kundaktaki çocuklardan biri de Hüseyin. Aile reisi dede, Hüseyin’in annesine. “Bebek yüzünden çok geç kalıyorsun. Emzirme memzirme derken düşman bizi yakalayacak ve öldürecek. O kundaktaki bebeği karın üzerine bırak, bizimle çabuk gel” demiş. Ataerkil aile yapısı var. Aile reisi düdüğü çalmış ya. Yapacak bir şey yok. Anne kundaktaki Hüseyin’i mecburen karların üzerine bırakmış ve aile yürümeye devam etmiş. Bu arada Hüseyin Bebek karların üzerinde kundağın içinde tek başına kalmış. Hüseyin’in annesi biraz mesafe kat etmiş ama daha fazla yürüyememiş, dizlerinin bağı çözülmüş, karların üzerine yığılmış kalmış. Kabile reisi bakmış olacak gibi değil. Geriye dönün, bebeği alın emrini vermiş. Hüseyin’e ulaşmışlar. Hüseyin hiç ağlamadan karların üzerinde, kundağın içinde etrafa cıldır cıldır bakıyormuş. Hüseyin’in annesi seğirtmiş bebeğini almış kafile yola revan olmuş. Bu göç olayı şimdiki Türkiye’nin içinde oluyor. Yani Ruslar, Ermenilere v.s. Kendi içimizde de huzur yok. İşte talihsiz Hüseyin’in doğumu bu curcunalı günlere denk gelmiş. Velhasıl vara vara kafile Akçadağ’a gelmiş. Bu göçü Akçadağ’lılar çoktan kabullenmiş, ellerinden geldikçe yardım etmişler. Hüseyin, devamla....