Var mısınız bugün Niyazi Mısriye gidelim..

Yok ben gelmiyeyim.

Aslında sizlerde gitmeyin.

Vallahi aklım siz hemşerilerim de kalır.

Bu nasıl bir görüntü. Aman yolunuz düşerse sakın, sakın ha gitmeyin.

Her an bir bina kafanıza yıkılır.

Şaka gibi vallahi. Bu binalar yorgunum, taşıyıcı kolanlar felç oldum her an çökebilirim diyor.

Yeminle sakın o caddeye gitmeyin, hatta sokak aralarına hiç girmeyen.

Gazete büromuz ne durumda diyerek, Niyazi Mısri Mahallesine daldım.

Bizde çok bir şey yoktu. Ama komşu binalar felaket.

Hatta bir görüntü var ki, hala o evin yanından hangi cesaretle geçtiğimi anlayamadım.

2 veya 3 katlı eski binanın çatısı sarkmış. Bir ucu çatı katında diğer ucu yere değiyor. Bir rüzgar hatta püf desek yıkılacak bir görünümü var dı. Buraya girdiğime pişman oldum ancak merak ta ettim.

Emeksiz Caddesi’nin altına kadar giderim, düşüncesindeyim.

Ama çok dikkat etmeliydim. Bu düşüncelerle etrafı araştırırken, ayaklarım gidiyor, aklım gitme diyor du.

Ben daha önce gezdiğim semtlerden Temelli Caddesi ürperti verirdi.

Ama Niyazi Mısri’nin yanında, o Temelli Caddesi’ne çok daha iyimser bakabileceğimiz durumdaydı.

İnanın Niyazi Mısriyi anlatmaya kelimeler kifayetsiz kalır.

Savaştan çıksa dahi bu kadar olamazdı. Ancak korku filimlerine dekor olabilecek görüntü sergileyen bir durumda.

Bakın alt katta 2 veya 3 kolon yere yatmış koca binayı diğer kolonlar taşıyordu.

Balkonlar akardiyon olmuş sanki.

İşin diğer ilginç tarafı ise bu binaların kapı ve pencereleri sökülmüş. Söküle bilir ama böylesine her an yıkılabilir görüntü veren binaya bir kaç kuruş için girmeye ve tehlikeye aldırmadan vura kıra pencere ve kapılar sökmeye ne demeli.

Akpınar’da bu nedenle bir kişi ölmüş, 3 kişi zor kurtulmuştu.

Bir ilginç tarafta şu ki, galiba biz yazıp biz okuyoruz. Yetkili sandığımız bir çok kişi bu olumsuzlukları nasıl görmüyor. Veya görüyor ama neden bir şey yapmıyor. Eğer bana sorarsanız, sanki yeni bir deprem gelsin ki bunlar kendiliğinden yıkılsın deniyor. Veya kış bekleniyor. İyi bir kar yağarsa bu binalar karın ağırlığına dayanamaz deniyor.

İnanın Malatya’yı gezdikçe içim parçalanıyor. Bu nedenle ilgilileri sert dille eleştirmek istiyorum. Bu işlerin hala ağır ilerlemesi benim gibi tüm kentte yaşayanların dertleri.

Bakın, Çekirdek Paşajının bir bölümü yıkılmış, Şehrin merkezi. Orası dahi hala moloz dolu.

Eğer çevre yolunun alt tarafında bir işiniz varsa, eve gelene kadar tüm duaları okumak zorundasınız. Yaya gidiyorsanız, hangi bina sağlam ona dikkat ediyorsun. Ama bir yıkılma esnasında kaça bilme şansınız belki de hiç yok.

Bu riske rağmen, belediyeden gelen bültenlerde Kuzey çevre yolunda yol yapımlarının devam ettiği belirtiliyor.

Büyükşehir Belediye, merkez ilçe belediyesi Battalgazi ve Yeşilyurt Belediyeden gelen haberler de hep çiçek böcek haberleri. Sanki Malatya afet yaşamamış.

Buradan çıkaracağımız sonuç şu; Malatya ile Malatya’daki yetkililer ilgilenmiyor. Hatta Malatya ile ilgilenen Malatya’da kimse yok. Başkentte bir gurup, insan Malatya’nın planlarını yapıyor. Yaparken de yıkıma, moloz kaldırmaya izin verilmiyor.

Çünkü bu korkunç manzara, onlar açısından çok ta önemli değil. Bizim ağır hasarlı dediğimiz binaya birileri çıkıp, hafif hasarlı diye biliyor.

Ama dostlar inanın Niyazi Mısri diye bir yer kalmamış.

Burada bir tane az hasarlı diyeceğimiz bir bina yoktur.

Her şey Malatya için, gerisi teferruat...