Bir zamanlar, bir türlü Malatyamızın kültürünü, sanatını turizm köşelerini, ilçelerini istediğimiz gibi tanıtamadığımız çaresizliği içinde kıvranıyorduk.

Malatya’yı yıllar öncesi terk eden ve işini eşini bulup bir daha dönmeyen ancak, memleket sevgisini hep içinde yaşatan kardeşlerimiz, hemşerilerimiz hatta akrabalarımız vardı.

Hepimiz birden sanki Ahmet Kaya’nın;

“Üstüm başım toz içinde

Önüm arkam pus içinde

Sakallarım pas içinde

Siz benim nasıl yandığımı

Nereden bileceksiniz

şarkısını söylüyorduk.

Adana Erkek Lisesi’nde okuyordum. 2.Sınıf bitmiş son yıla girmiştik. Yaz tatili için Malatya’ya gelmiştim. Hiç aklımda Malatya’ya dönmek yok iken. O yaz yaşadığım olaylar, benim Malatyama dönmeme neden oldu.

Çünkü gençlik çağına girmiş, daha da bilinçlenmiş, memleket sevgisini, arkadaşların sevgisini daha iyi anladığım zaman olmuştu.

Adana’ya dönmeyip, Turan Emeksiz Lisesi’ne kaydımı yaptırdım.

Okul bitti, yüksek okul başladı. Derken kendimi İstanbul’da buldum.

Ekonomi ağırlıklı bir gazetede işe başlayacaktım. İlk 6 ay verecekleri ücretin 6’da biri ile bir daire kiralıyordum ki, Hatıralarımın olduğu, doğduğum, çocukluğumu ve gençliğimi yaşadığım kent sevgisi yine ağırlık bastı ve Malatya’ya döndüm.

Bir çok arkadaşım benim gibi Malatya’dan gitmişler ama dönmemişlerdi.

Ne var ki, teknoloji ilerledikçe çocukluk ve gençlik döneminde edindiğim ancak Malatya’dan çok uzaklara giden arkadaşlarla iletişime geçebildik.

İnanın onlarla birlikte bıraktığımız yerden devam ettik. Bu nedenle Malatya’da olmamıza rağmen “Vefalı ve Nahif Malatyalılar Grubunu” kurduk.

Face’de temelini attığımız grubumuz, öylesine büyüdü ki, Kanada’ya giden, Almanya’da bulunan, yurdun dört biryanına temellerini atan arkadaşlarla buluştuk.

Hepsi de işlerini ve eşlerini bulmuş, toruna karışmış ama içlerindeki Malatya sevdası gittikçe büyümüştü.

Face ile başladık ancak, Istagram’da, Whatsapp’ta, YouTube’de yer aldık. Memleket sevgimiz, bize bir de dergi çıkarttı. Bu sevdamız, Malatya’yı Malatya yapan içinde yaşadığımız hatıralar değil mi?

Bugün Akpınar yok,

Çarmuzu yok,

Sıtmapınarı yok.

Bunlar birer semt ama bünyelerinde öyle hatıralar barındırıyordu ki, anı sahipleri anlattığında etkileniyorsunuz.

Örneğin 4 yıl önce bir seminer için Turan Emeksiz Lisesi’ne gittiğimde, sınıfımı, oturduğum sırayı, kantini, bahçeyi gözyaşları ile gezdim. Arkadaşlarım bir bir gözlerimin önünden geçti. Kaybettiğimiz arkadaşlarımızı hatırladığımda kelimelerle anlatılmaz üzüntü yaşadım.

İşte bu nedenle Malatyamız çok önemli. Yaşadıklarımız çok önemli. Hatıralarımız çok önemli.

Bugün Malatyamız yeniden imarı ile karşı karşıya. Bizlerin dileği; Malatyamızın kimliğine dokunmadan yok olanları tekrar inşa ederek, bizlere sunmaları Temenni ediyoruz ki; gönlümüze göre bir kent olur.

Malatyamıza can kurban..

Dileriz bir an önce ayağa kalkar.

Sezen Aksu ile bu yazımızı da tamamlayalım.

Ben bu yüzden hiç kimseden gidemem, gitmem

Unutamam acı tatlı ne varsa hazinemdir

Acının insana kattığı değeri bilirim,

küsemem Acıdan geçmeyen şarkılar biraz eksiktir

Her şey Malatya için.