Aralarında Muazzez’in de bulunduğu müzik kolu öğrencileri mandolin eşliğinde şarkılar söyledi. Şiirler okundu. Oyunlar oynandı. Bakan Bey’i de aralarına alan öğretmen ve öğrenciler güzel bir birliktelik oluşturdular. Derken odun ateşinde kızaran kuzu çevirmesinin kokusu etrafı sardı. Hemen yer sofraları hazırlandı. O sırda Bakan Hasan Ali Yücel, karşı sırada oturmakta olan Muazzez’i çağırarak tabağını uzattı. Muazzez tabağı aldığı gibi aşçının yanına koşturdu. Aşçı, kızarmış etleri kesip tabağa koyunca. Heyecanla Bakan Bey’e götürüp, “Afiyet olsun Sayın Bakanım” diyerek sofraya bıraktı. Bakan Bey “Teşekkür ederim kızım” deyince yerine oturdu.

Yetim olarak dünyaya gözlerini açan, yokluklar içinde büyüyen bir kıza sahip çıkan, yarının öğretmeni olarak hazırlayıp, Atatürkçü bir aydın olarak yetiştiren devletin bakanına, yemek verip hizmet etmenin sevinç ve mutluluğu yaşayan Muazzez, Bakan Bey’in kendisini önemsemiş olduğunu da hissetti.

Aradan altı ay geçti. Muazzez mezun olup diplomasını aldı. Şimdi sıra vatan hizmetindeydi. 1947 yılında, ilkokul öğretmeni olarak atandığı Bahri köyüne, tahta valiziyle at sırtında giderken, yol üzerindeki dereyi yıllar öncesinin aksine yalnız başına, korkusuzca geçti.

Karşı tepenin ardındaki köyde, sınıflar dolusu çocuk, karanlıklarını aydınlatacak bir güneş gibi, Muazzez Öğretmen’i bekliyordu…

NOT: 35 yıl 5 ay öğretmen olarak Diyarbakır ve Malatya ilkokullarında görev yapan Teyzem Muazzez Yılmaz, yıllar boyu anılarını yazmış ve günlük tutarak yaşamını sayfalara dökmüştür. Ben de bu anı ve günlüklerinden derlemeler yaparak yaşamını 4 kitapta anlattım.

Ayrıca onun yaşamını yazdığım “Muazzez Öğretmen” öyküm ile Malatya İnönü Üniversitesinin düzenlediği “Öğretmenin Öyküsü” konulu yarışmaya katıldım. Yüzlerce öykü arasından ilk 20 ye girerek “Öğretmenin öyküsü” kitabında yayınlandı.