Bu sabah uyandım ki saat beş. Saat 9.15 de bir duruşmam var. Duruşmadan sonra yarım uyku ile bu yazıyı yazmaya çaba gösterdim. Şu anda masamda yazımı yazarken rahat koltuğumda Malatya tabiri ile patiklemeye (uyuklama) başladım. On, on beş sahifelik yazıyı iki saat içerisinde yazıp bitiren benden eser kalmadı. Yazıma devam edemiyorum. Gözlerim kapanmaya başladı ve dalmışım. Uyandım, hayal mi idi, sanrı mı yoksa gerçek mi idi bilemiyorum. Konuyu yakalamıştım. Parmaklarım hareketlendi, zihnim açıldı… Büyük dedem, Bekir Çavuş’un Akçadağ’daki Doğu Mahallesi’ndeki konağındayız. Öğlen saatleri. Bekir Ağa makatın (tahtadan yapılmış sedir) halıdan yapılmış köşe yastığına sırtını dayamış oturuyor.
Etrafında çocukları Ahmet, Muhammet, Halil ve Mahmut var. Onların etrafında da torunlar; (babam) Cemal, Said, Asım, Mesut oturmuşlar. Daha küçükler ise kapının önüne diz çökmüşler konuşmaları dinliyorlar. Hararetli konuşmalar devam ediyor. Muhammet: Arga’daki gelişmelerden başlangıçtan beri haberi olduğunu eli kalem tutan bir aile olarak kalabalığın işlerini artırdığını, memlekete olağanüstü bir akım olduğunu, nostalji ile modernliğin birleştiğini, oluşumun adliye, hükûmet ve diğer ülkelerle olan ilişkilerinin düzenlenmesini üstlendiğini ifade etmektedir. Ahmet ise olaydan hiç memnun değildir. Kömbe olayının memleket hayrına olmadığını, Arga’nın -işçi olsalar bile- yabancılarla dolduğunu, eskiyi yaşamanın daha güzel olduğunu, bazı yabancıların açık saçık olarak dolaştıklarını, bunların hoş karşılanmaması gerektiğini söyler. Mahmut işin keyfi ndedir. Çağa ayak uydurmuş güzel günler geçirmektedir. Halil ise mazlum haliyle susmaktadır. Bekir Çavuş dayanamayarak, Oğlu Halil’e hitaben: - Ne susuyon ule Ğalil, dediğinde. Saygıda kusur etmemeye büyük gayret gösteren Halil: - Babam ne derse ben ondan yanayım, Cümlesini kısık sesle ortaya yayar. Bu sırada gelinlerden Adile ve Safi - ye’nin Zeytun Hanım eşliğinde hazırladığı “Tiritli dolma küfde” sininin üzerine konur, ardından pirinç pilavı ve kulak çorbası gelir. En sonunda Bekir Ağa: - Gençler artık geriye dönüş yoğ, çağa ayak uydurmak zorundayık! Diyerek tartışmaya son verir ve bağdaş kurarak yemeğin açılışını yapar.
Odadakiler arkasından dalarlar. Selami, Nafi , Naim, Kemal de bir köşeye ilişir. Nazire, Nezihe, Sahire ve Aliye sofra hizmetini kusursuz yerine getirmektedirler. Ben daha çocuğum. Yemek yiyiyik emme ben bu gonuşmalardan heç bir şey annamıyım. Dışarda uçak seslerine benzer gürültüler var. Türkçe, İngilizce gonuşmalar gulağlarıma gadek geliyi. Aldı mı beni bir marak. Dolma küfde falan diynemeden ilk önce yemekten ben gağdım. Usul usul çığartmaya doğru gettim, gafesin ardından meydana doğru bağdım ki ne görem, Akçadağ ana baba günü. Orta barabarda eski başgan Hasen, onun yanında Güçcük Mahmud’un oğlu Servet, onun yanında Aşşağı Örüşgülü Gıdonun Mamo, Biraz geride Hemmet’nen Refi ge. Refi ge elini önden bağlamış Hemmet de sekerek sağa sola gidip geliyi. Hatta; Şeyğ Ali de gelmiş bir iskembede oturuyu. Müritleri edirafını çevirmiş.
Uzunlar da gögüslerini şişirerek dolaşıylar. Daha sonra da diğer Akçadağlılar ve köy temsilcileri toplanmış. Epeyi de ak pak insan var, bunlar da mutlaka gâvur olmalı. Bir de ne görem arka planda bayanlar tur atıyı. Şaşırdım galdım. Böyük böyük uçağlar meydana enip gağıyı. Galabalığdan gözümü ayırarağ diğer yerlere bağdım. Garşıdaki tükanlar ve çarşı yangından önceki çarşı. Ayakkabıcı Nuri Usta ayakkabı yapıyı. Demirci Topal Hassik demire tavını aldırmış çata pata demire vuruyu. Terzi Ahmet durmadan inne sallıyı. Birez ileriye bağam dedim ne görem! Akçadağ Höyügü’ne kazı yapılmış, Akçadağ’ın on bin yıllık tarihi ortaya çıkarılmış, Başpınar’ın suyu eskisinden daha çok ağıyı, mayolu bayanlar erkekler ördek gibi suya dalıp dalıp çığıyı.