Ellili yıllar, Türkiye’nin yoksulluk yıllarıydı. Dünya, ikinci büyük savaştan henüz çıkmıştı. Çoğu kimse yamalı giysiler giyerdi. Memur aileler bile, ancak ay başlarında et alabiliyordu. Kışlık yiyecekler evlerde hazırlanır, küfeyle odun, kömür alınırdı. O yıllarda Ankara’da, Emekli Sandığı’nın muhasebe servisinde yüz yirmi altı lira aylıklı bir memurdu. Yeni evliydi, annesiyle oturuyordu. Kasaptan iki yüz elli gram et alabiliyorlardı. Cahit Irgat, Cahit Sıtkı, Tevfik Akdağ, İlhan Tarus, M. Ş. E., Nurullah Ataç, Fethi Giray, Suphi Taşhan... hepsi sağdı ve Ankara’daydılar. Hayatları yoksul, gönülleri zengindi. Her ay bir dergide hikâyesi yayımlanıyor; dönemin kerli ferli hikâyecileriyle boy ölçüşüyordu. Tam o günlerdi işte, “Yeditepe Yayınları”nın sahibi Hüsamettin Bozok’tan bir mektup aldı; ondan bir hikâye dosyası istiyordu. Hemen derledi toparladı elinin altındaki hikâyelerini. Dosyanın adını da “Vezir Düşü” koydu. Kitap yayımlandı; bir de postadan havale kâğıdı çıkageldi. İki yüz elli lira telif ücreti! “Kusura bakma,” diyordu Hüsamettin Bozok, yazdığı notta. “Yeditepe’nin imkânı ancak bu kadar!” O gün iki yüz elli lirayı postaneden çektiği gibi, doğruca kasaba gitmiş, bir kilo pirzola almıştı. Bir paket de “Yeni Harman” sigarası... En pahalı sigara oydu çünkü. Ama nedense, o para karşılıksız gönderilmiş gibi, Tarık Dursun K. kendini hep Hüsamettin Bozok’a karşı borçlu hissedecek; onunla ödeşmiş olmak için de, Bozok’un ölümünden sonra oturup bir yazı yazacaktı.
CEVAT HOCA, HANGİ CAMİNİN HOCASIYDI?
12 Mart döneminde nasıl olmuşsa, Cevat Çapan Hoca’nın adı bazı eylemcilerin adlarıyla birlikte anılmış; kurunun yanında yaş da yanar misali, aman demeye fırsat kalmadan kendini sıkı yönetimcilerin tutukevinde bulmuştu. Suçsuzluğunun sıkıyönetim yargıçlarınca onaylanması için içeride bir ay yatmak durumunda kalmıştı. Nihayet bir ayın sonunda yargıç önüne çıkma olanağı doğmuştu. Ama tozdan dumandan ferman okunmadığı, kimin suçlu kimin suçsuz olduğu belli olmayan o süreçte, gün boyunca mahkeme kapısı önünde tedirgin bekletilmişti. Kedisiyle birlikte bekleyen başkaları da vardı. Kimin başına ne geleceğini kimse bilmiyordu doğal olarak. Gün boyunca aralarında konuşurken, arkadaşları ona “Hocam” diye sesleniyor, saygı gösteriyorlardı. Başlarında da, bir Anadolu çocuğu, saf bir asker vardı. Mahkeme kapısında bekleşen bu efendi insanların sıkıntı çekmelerine üzülüyor; “Kalkıp biraz dolaşın” diyerek, elinden gelen tek iyiliği yapıyordu onlara... Asker çocuk bir ara Cevat Çapan’a: -Siz hoca mısınız? diye sordu. Çapan: - Evet, dedi, her zamanki alçakgönüllülüğüyle. Asker: - Hangi camide? diye sorunca, mahkeme koridorunun o sıkıntılı, o tedirginlik dolu havası birdenbire dağılıverdi! Hep bir ağızdan, kahkahaları patlattılar! (Hakkı Gümüştaş’ın Anıları’ndan.)