Çocuklu yaşlarda yolunuz düşer. Akıl fazla yetmez, oynanan futbolu hafızaya yerleştirmekte zorlanırsın fakat tribünlerin takımı ayakta tutmak için söylediği besteler diline bal gibi sürülür tadını asla unutmazsın. Ufaktan mırıldanarak diline vuran bu aşk daha sonra gönlüne yerleşir ve ömür boyu kah üzülerek kah sevinerek yaşarsın.
“Şehri tribünden sevmenin” anlamını idrak edince bu memleket için mücadele ettiğinin farkına varırsın.
Tam olarak anlatmaya çalıştığım olguya örnek verecek olursak yıllarca bu şehri tribünden seven Abdullah (Pelitoğlu) dayımızdır.
Tribün “babadan oğula, dededen toruna miras” anlayışını gösteren neferlerden biri olan Abdullah dayı emekli olduktan sonra bütün vaktini torunlarıyla geçirmeye başladı. Hani deriz ya “hiçbir çiçek torun kadar güzel kokmaz” işte bundandır ki dedeler torunlarına hayat boyunca yaşadığı bütün tecrübesiyle sahip çıkar hayatı öğretmeye çalışır, neredeyse bütün vaktini torunlarına adar. Yıllardır çocuğu ile geldiği tribüne artık torunu Bülent ile birlikte gelmeye başlar. Bülent için hayatı öğrenmek artık kolaydır. Çünkü Abdullah dayı gibi bir dedesi var.
Abdullah dayının torunu ile beraber haykırdığı Malatyaspor sevdası diğer tribün grupları tarafından örnek olarak gösterilir ve bilinir.
Kazanmak değil katılmak, yarışmak gerek vurgusunun ve tribünlerdeki slogan değişiminin toplumsal olarak yön kaybı yaşadığımız günümüz futbolunda mücadele eden birilerini görmek beni duygulandırıyor.
“Yenilsen de yensen de taraftarın senle” bir program adı olmadığını belirten değerli büyüklerimize saygı ve hürmetle…
İyi bir taraftar olan Abdullah dayı ve torunu Bülent’e sağlıklı huzurlu uzun ömürler diliyorum.
Bu Şehri Tribünden Sevenleri Üzmeyin…
HAYAT BİR DEPLASMAN