Şeker Hastası ANA,Ramazan orucunu tutmuş, Arefe geçmiş Bayram geçmiş görmemişti-Küçük yerlerde hekime ulaşmak çok kolay.Doktorun evi herkesçe bilinir.Doktor hangi kahvehanede,hangi lokantada, nerede yürüyüşte,hangi plajda herkes bilir.Doktorun arabası tanınır,akşam oturmasına,bayram ziyaretine gitse arabayı bulurlar,kiminle aile görüşmesi yaptığı da bellidir,Gelir bulurlar.Bazı meslektaşım oyun oynarken gelen hastayı gece olsun,gündüz olsun kahvehanenin önünde hastanın geldiği araç içinde muayene eder reçete yazar gelir oyuna devam ederdi.

Ben lokantada alkol alırken,kahvehanede oyun oynarken,plajda güneşlenirken gelen hasta için gece olsun gündüz olsun muayenehaneme giderdim.Usulüne uygun muayenemi yapar,reçetesini yazar ilaçlarını getirtir ilaçlarını kontrol ederdim.İğne yapılacaksa iğnesini de yapardım.Herkes kolayca okusun da ilacı usulüne uygun kullansın diye yıllarca Reçeteleri DAKTİLO İLE yazardım.

Ancak SİYAH yazı ile ilacın adını,KIRMIZI yazı ile

-Sabah saat 8 de 1 adet

-Öğleden sonra saat 4 de 1 adet

-Gece saat 12 de 1 adet

şeklinde ilacın nasıl kullanılacağını yazmama rağmen kutularını göstererek ve üzerlerine yazı olarak veya çizikler le tarifini tekrar yazardım.

-Doktorun ikametindekiler,yani oturduğu ev halkı da doktor gibi nöbetçidir.Kapı zilinde Ayırıcı işaretler,yazılar koymamıza rağmen Doktor için gelenler başka zillere de basar komşularımızı da uykularından ederlerdi.

Bir gece saat 03:30 cıvarında kapı zili hiç ara vermeden çaldı,evde çoluk çocuk uykudan fırladık.Zile basan parmağını hiç çekmiyor.Yataktan kalkıp hızla kapıya ulaştım,bütün apartman da uyanmıştı.Zile basana

“yav kardeşim zili çaldın ben kapının arkasında seni.beklemiyordum,yataktan kalkıp geleceğim biraz ara ver de sonra çal,Zilin üzerinde adım yazılı,diğer zillere neden bastın” dedim

“Anam kalp krizi geçiriyor acele gel bir kalp takviyesi iğnesi yap” dedi.

“Tamam giyinip geliyorum”

dedim.Hızla giyinip çıktım adam yok,sokağa baktım göremedim.Atladım arabaya gittim yan yana iki doktor evi arasında bir o kapının zilini çalıyor,bir bu kapının…Biliyorum ki onlar gece hasta için kalkmaz.Hatta zilleri çalmasın diye devre dışı bıraktıklarını duymuştum.Telaşla ordan oraya koşan adama yaklaştım,arabanın camını açtım,

“Ulan terbiyesiz,gelip beni,tüm apartmanı uyandırdın,giyinmemi beklemeden diktirdin geldin”

giye sövüp saydım.Gene de gecenin yarısında anası için bir şans vereyim diye

“Bak sana çok kızdım,sövdüm saydım,bu doktorlar gelmez,bana güvenin varsa gene de gelip anan için elimden geleni yaparım”

dedim.Homurdanarak geldi,arabama bindi gittik.Merdivenlerden çıkarken,anasını muayene ederken ha bire kalp krizi geçirdiği için anasına bir takviye iğnesi yapmam için ısrar ediyordu.Ahmet teşhisi koymuştu,

“Ahmet hangi iğneyi yapayım bari onu da söyle,dur bir bakalım,teşhis koymadan tedavi olmaz”

dedim.Elimi kasım,kasım kasılan hastanın cildine sürdüm,yapış yapış,buz gibi bir terleme var.Şeker düşüklüğünden şüphelendim.Şekeri olup olmadığını sordum.Şeker hastasıymış.Hemen şekerini ölçtüm,çok düşüktü…

Derhal reçete yazıp,Ahmet’i eczaneye gönderdim.O dönem Eczacılar nöbet çizelgesi düzenlerdi de gider evlerinde yatarlardı.Acil ilaç ihtiyacı olan gidip eczacıyı evinden uyandırmak zorunda kalıyordu.Ahmet Eczaneye koşarken ben Ahmetin eşine ılık su hazırlatıp içinde şeker erittim,bağır çağır ananın ağzından kaşık,kaşık aktardım,biraz kendine gelir gibi oldu,çantamdaki serum setinden bir parça kesip pipet yaptım,şekerli su bardağına koydum emerek içti.Teri yavaş yavaş kurudu,vücut ısısı normale döndü.Ahmet daha eczaneden dönmedi.Oturttum sohbete başladık.

Ana şeker hastasıymış.Mübarek Ramazanı kaçırmamış,bi tamam orucunu tutmuş…Hem oruç tutmuş hem de ilaçlarına ara vermeden kullanmışmış.Sersem sersem gezmesini yaşlılığa,oruç tutmasına vermişler.Oruç bitmiş,Bayram geçeli de 4-5 gün olmuş,bu gece kendinden tamamen geçmişmiş.

Ahmet 1-2 saat sonra serumla geldi ama anası kalp krizinden kurtulmuş,kendine gelmiş sohbet ediyordu…

Ana orucu tutmuş da Şekeri düştüğü için şurunu kaybetmiş bayram geçip gitmiş,o görmemişti.

Şeker hastalarının oruç tutmasının doğru olmadığını anlattım.

“Kendi tuttu”

dediler.Bir daha böyle bir durumun meydana gelmemesi için tavsiyelerde bulundum.

Ahmet şaşkın,yaptıklarından pişman,özür üstüne özür diledi.

“Anandır,ne yapsan yeridir”

dedim.Ayrıldık.Ahmet bir daha başka doktor kapısına gitmedi…

Not:

1977 sonunda Ayancık Hava Radar Komutanlığına Yedek subay doktor olarak atanmıştım.

Askere geldiğim Adıyamanda Muahenehanemde şeker ve idrar tahlilleri yapıyordum.

-Ayancıkta bazı hekimlerin,Hükümat tabibinin Kaymakamlığa itirazı üzerine kaymakamlık laboratuar tetkiki yapmamı yasaklamıştı.

Oysa bir şeker ölçümü veya gebelik testi,idrar tahlili için hastalar 2-3 kişi birlikte ya Samsuna ya da Bafraya giderlerdi.O günkü koşullarda günde bir sefer otobüs vardı,bir gece orada konaklama,yeme içme,yol paraları,zaman kaybı ortaya çıkıyordu.Ben insanları bunlardan kurtaran bir hizmet veriyordum.

KAYMAKAMLIK YASAK KOYDU....

-Kaymakamlığın yasağını çiğnedim.Gece 03:30 da hastanın evinde şeker ölçtüm,yaşamını kurtardım.Özel hekimim,devletten maaş almıyorum,Ahmet’i de çok YOLMADIM .Kamu hizmeti yapmışmıyım acaba?

-Bu vaka var ya ,bu dakikalar içinde yaşama dönen bu vaka;Modern donatımlı bir hastanenin acil servisine gitse Dahiliye,kardiyoloji,Nöroloji,Endokrin uzmanları gibi uzmanlara ve onların da yönlendireceği başka uzmanlık dallarınca muayene edilip,çeşitli tahiller istenirdi tanı konulup tedavisi proğramlanırdı.

O dönemlerde hastanelerde kullanılan yöntemlerle acil servislerde bile laboratuarlardan birkaç saatta sonuç alınamazdı.Ayancık devlet hastanesinde de böyle bir tetkik yapılmıyordu.

-Yani çok zor koşullarda,Önce Allah deyip,ona

güvendim,elde geleni yaptım güvenim boşa çıkmadı...