Altmışlı yılların ikinci yarısıydı. Cevdet Sunay, Cemal Gürsel’in yerine cumhurbaşkanı seçilmiş; bir süre sonra da yurt gezisine çıkmıştı. Tabii bir bölük Ankaralı gazeteci de bu gezide Cumhurbaşkanı’na eşlik ediyordu.
Kafilenin ilk durağı, başkentin Kazan ilçesiydi.
Gazetecilere, bu gezinin amacına ilişkin bir açıklama yapılmamıştı.
Kazanlılar, Cumhurbaşkanı’nın ilçelerini ziyaret edeceğini bildikleri için kendilerine göre hazırlık yapmışlardı. Okul çocukları yolun iki yanına dizilmiş, onların arkasında halk birikmiş... Orta yere tahta bir masa konmuş, üzerine bir sürahi dolusu ayran ve bardaklar konulmuş... Alana dizilmiş okullu çocuklar alkış tutuyor...
Cuhmurbaşkanı ve maiyeti masanın bir yanında, meraklı yöre halkı karşılarında...
Cumhurbaşkanı, karşında dizilmiş olan meraklı erkeklere sırayla soruyordu:
Senin adın ne? Toprağın var mı?
Sorulara muhatap olan kişiler de yanıtlıyordu, ilk kez bu kadar yakından gördükleri devlet büyüğünü.
Kiminin toprağı vardı, kiminin yok...
Soruyu yönelten kişi yanıtlar üzerinde durmuyordu. Ama dikkatli gazeteciler, Cumhurbaşkanı’nın bu sorularından, gezinin amacını çıkarmaya çalışıyorlardı. Kimi gazeteciler, bu gezinin, 27 Mayıs Anayasası’ndaki toprak reformuyla ilgili bir kampanya olduğunu tahmin ediyordu.
Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay, halka sormayı sürdürüyordu: Adın ne? Toprağın var mı?
En son, halkın arasında sessizce duran bıyıklı birine yöneltti aynı soruyu:
- Senin adın ne?
- Fikret.
- Toprağın var mı?
- Efendim, ben Cumhuriyet gazetesinden Fikret Otyam!
Otyam usta belki de, Cumhurbaşkanı’nın sorusuna olumlu yanıt verememenin üzüntüsünü telafi etmek amacıyla yıllar sonra gidip Gazipaşa’da bir avuç toprak satın alacaktı.
BİR BABIALİ EMEKÇİSİYDİ
1926 doğumluydu. Eyüp Ortaokulu’nu bitirdikten sonra hayata atılmış, ekmek parası peşinde koşmaya başlamıştı. Değişik işlere girip çıktıktan sonra Babıali’ye matbaa işçisi olarak gelmiş, bir yayınevinde düzeltmenlik etmişti...
Bütün rüyası, Orhan Kemal gibi bir yazar olmaktı. Bunun için hikâyeler yazıyor, yazıyordu. Şeytanın bacağını kırdığında, takvimler 1954 yılını gösteriyordu.
İlk hikâyesi Türk Sanatı dergisinde yayımlanmıştı. Bundan sonra hiç ara vermedi: Hikâyelerini, “Kuşlar Gibi”, “Kıvılcım”, “Bakışların”, “Unutulmayan”, “Kırmızı Kırlangıç”, “Taş”, “Kanatlı Çocuk” vb kitaplarında topladı.
Bir dönem umutla ödüllere katıldıysa da, yapıtlarına herhangi bir ödül verilmedi.
Ama o yazmaktan yüz çevirmedi. İşçilikten emekli olmuş, kendi parasıyla kitaplarını bastırıyor, kendi satıyordu.
Edebiyatın seyyar satıcısıydı. Şehir Hatları vapurlarında, Ortaköy pazarında, küçük bir tezgâh açıp şiirlerini, hikâyelerini satıyordu. Kitaplarını yeni baskılara ulaştırıyordu.
Güler yüzlü, iyimser, hatırlı, kanaatkâr bir insandı. Hatırını sorduğunuzda gözlerinin içi ışıldardı...
Bir defasında, Yalvaç Ural’la birlikte bir hikâyesini seçip yayımlamıştık, bir banka dergisinde.
Telifini alması için telefon edip çağırdık. Çocuklar gibi sevinçliydi kendisini unutmadığımız için! İçtenlikle sarılıp yanaklarımdan öpüşünü hiç unutmam!
Ortaköy’deki seyyar satıcıları Belediye dağıtmış, ama kitap tezgâhına dokunmamışlardı. Gururla anlatıyordu bu durumu. Ölünceye dek heyecanla koştu Ortaköy’e.
Bir zaman sonra hastalanmış, evinde yatıyormuş.
Haberimiz olmadı. Öldüğünde karısı, özellikle yazar arkadaşları cenazesine gelsin diye Eray Canbenk’e haber vermiş. Ne yazık ki, ihtiyar ustanın veda gününden haberimiz olmadı!