Çocuktuk Yazıhan’da su yoktu.Sadece her caddede bir çeşme vardı. O da zaman zaman kesilirdi. Herkesin bir kaç ineği vardı. Sabah köyün altında nahır toplanırdı.Gider yayılır akşam dönerdi. Akşam nahır dönüş manzarası çok güzeldi. İnekler yavrularına döndükleri için koro halinde böğürürlerdi.
Bazen nahırcı tutulurdu. Bazen nöbetle her gün iki ev nahırı yayardı. Nahır yazıda yayılır öğle vakti kuruçaya suya götürülürdü.
Yazıya arpa buğday ekerdik.Tohumu ilaçlamak için selektöre Sarı Ali Dayıya götürürdük.Biçer zamanı biçerciler gelirdi. Biçerci yemeği yapardık. Ardından saman için sapı toplardık. Kara patoz vardı. Toz duman içinde ölürdük. Sonra savurmalı patozlar çıktı.
Yazıhanda iki değirmenci vardı. Hasan amca ile Mehmet amca. Buğday götürür un, döğme yapardık. Fethiye’ye nohut mercimek dermeğe giderdik. Çavuşlar vardı. Annemde çavuştu.Ellerimiz yarılırdı. Eski anne babalarımızın parmakları ayakları işten dolayı hep yarıktı.
Sonra medik barajı suyu geldi. Yazıhanın çok az bir arazisi sulandı. Kanal altına han diyorlardı. İlk su geldiğinde çoğu zaman yaya yada merkeplerle tarlalara giderdik.Sonra bazı evler traktör alabildi.İlk yıllarda tütün ekerdik.Traktör römorkuna tütün yüklenir üstüne de kadın çoluk çocuk binerdik. Fakirdik fakat neşeli idik. Tütün altını çapalardık.Getirip tek tek ipe dizerdik.İpe dizmeyi para ile biz çocuklar yapardık. Ahırlara asardık .Balya yapardık. Babalarımız tütün fabrikasına götürür eksperler ne para verirse satar gelirdi. Sonra pancar ekilmeye başlandı. Çapaya giderdik. Sonra tek tek sökerdik. Başını vururduk.
Traktörlerle getirilip kantarda tartılır meydanda yığılırdı. Pancar çavuşları bekçileri vardı. Pancar yük trenine yüklenir şeker fabrikasına giderdi.
Eskide kimsenin arabası yoktu. Sadece traktör vardı. Onun için traktöre binmeyi çok severdik. Arkasına koşup arkadan asılırdık. Teker yuvarlar teker ile köy içinde oynardık araba sesi çıkarır taklit yapardık.
Üstümüz toz toprak olurdu. Eve dönünce analarımız güzelce bir tozumuzu alırdı. Zaten o toz alma işi kalkalı nesilde hayırda kalmadı. Elleri dert görmesin.
Şimdilik bu kadar yeter devrelerimize yaşıtlarımıza selam sevgiler....
ESKİ YAZIHAN
Aşağıdan gelirdi posta treni
Kaplardı etrafı tozu dumanı
Yüklerdik vagona pancar samanı
Bu Yazıhan eski Yazıhan değil
Toplardık merkeple sapı samanı
Taşırdık omuzda bütün harmanı
İçerdik yayıktan tastan ayranı
Bu Yazıhan eski Yazıhan değil
Toprak sahalarda oyun oynardık
Karanlık basınca çıra yakardık
Yatakları serer damda yatardık
Bu Yazıhan eski Yazıhan değil
Analar kalburla buğday elerdi
Kaynatır buğdayı dama sererdi
Tarhana kurutup erzak ederdi
Bu Yazıhan eski Yazıhan değil
Teneke sobada tezek yakardık
Evin duvarına perdah yapardık
Tüm kardeşler bir arada yatardık
Bu Yazıhan eski Yazıhan değil
Nohut mercimeği elle dererdik
Dövmeği bulguru dama sererdik
Kundura alamaz lastik giyerdik
Bu Yazıhan eski Yazıhan değil
Mektup dağıtırdı gelir postacı
Kapıda gezerdi çerçi bohçacı
Ana katmer yapar koyardı sacı
Bu Yazıhan eski Yazıhan değil
Eskiydi herkesin şalvar ceketi
Yüksekti insanın kadir kıymeti
Güzeldi eskinin örfü adeti
Bu Yazıhan eski Yazıhan değil
Komşular göç etmiş tütmez bacası
Nerede Kazımın Yakup babası
Göçmüş çoğunun ecdat abası
Bu Yazıhan eski Yazıhan değil