Yahya Kemal’in son yıllarında Park Otel’de yalnız yaşadığı bilinir.
Üstadın İstanbul’da bir erkek kardeşinin bulunduğuysa pek bilinmezdi. İki kardeşi bir arada gören olmamıştı.
Ancak Yahya Kemal ölünce, kardeşi Reşat Beyatlı ortaya çıkmıştı.
Şairin dostlarından Münevver Ayaşlı’nın deyişiyle, “Yahya Kemal ölünce, ardında bir günah gibi, kardeşi Reşat Beyatlı’yı bırakmıştı.”
Reşat Bey, ağabeyinin bütün dostlarını tek tek ziyaret ediyor, onların gittiği yerlere gidiyor, toplantılara katılıyordu.
İnsanlara kendini tanıtırken, koyu bir Rumeli şivesiyle vurguluyordu: “Bendeniz Reşat Beyatlı, Yahya Kemal Beyatlı’nın kardeşi.”
Herkes onu yadırgasa da, Reşat Bey, ağabeyine gösterilen saygı ve hayranlığın mirasçısı olduğunu belirtmek istiyordu sanki!
ENVER GÖKÇE HASTAYDI
1977 yılı mıydı?
Enver Gökçe’nin hastalığı ilerlemiş, ameliyat olması gerekiyordu.
Türkiye Yazar Sendika’nın etkin dönemi... (Yönetim yeri Divanyolu, Piyer Loti’de.) Sendika, Bulgar Yazarlar Birliği’yle bağlantı kurmuş, ihtiyar usta Gökçe’nin ameliyatını Bulgaristan’da yapılması sözünü almıştı.
Yılların yıpranmışlığı altındaki Enver Gökçe’nin Bulgaristan’a gidecek parası yok. Doğaldır ki, gidiş dönüş ücretini de Sendika üstlenmişti.
Ancak böyle bir ödeme için Yönetim Kurulu kararı gerekiyordu ki, bankadan para çekilsin.
Mevsim yaz, hava sıcak... Sendika yöneticilerinin çoğu İstanbul’u terk etmiş... Gelgelim Enver Gökçe’nin durumu acil; ne adım atacak, ne de oturup bekleyecek gibi! Olanca iyimserliğiyle, yüzündeki gülümsemeyi hiç çıkarmadan, sanki önünde daha uzun yıllar varmış gibi uysallıkla bekliyordu. Ne yakınıyor, ne şikâyet ediyor, ne de acı çektiğini belli ediyordu!
TYS’nin o dönemdeki ikinci başkanı Şükran Kurdakul Kadıköy yakasından kalkıp geliyor, Gökçe’nin haline üzülüyor ama belli etmiyordu.
Bencileyin birkaç genç üye de Sendika kapalı görünmesin diye düzenli olarak uğruyor, postaları alıyoruz.
Enver Gökçe o hafta bir daha gelmedi. Merak ettik. Ama neden gelmediğini soracak kimse yoktu. Nerede, kimde kaldığı belli değil.
Şükran Kurdakul’a sorduk: “Gitti” demekle yetindi.
Sanki, köyüne geri döndü der gibiydi.
Sonradan öğrenecektik: Kurdakul, Gökçe’yi hasta hasta bekletmeye gönlü razı olmamış; gidiş dönüş biletini kendi almış, ihtiyar ustayı hekimlerine yollamıştı.
İkisi de ışıklar içinde olsun...
KÜÇÜK SIĞIRTMAÇ
Lüleburgaz’ın Ceylan köyünde doğmuştu. Çok çocuklu, toprakla boğuşarak ayakta kalmaya çalışan bir aile içinde, sıtma hastalığının ateşinde yana kavrula büyüdü. Yedi sekiz yaşına geldiğinde eline topuzlu bir değnek verilerek önüne katılan buzağıları kırlarda gütmeye başladı. Çıplak ayaklarıyla kırlara çıkmadan önce her günkü yiyeceğini - bir parça ekmek, birer tutam tuz ve biber - alıyordu yanına. Doğrudan toprağa basan ayakları kaplumbağa boynunu andırıyordu. Kâh sivri taşlar kesiyor, kâh diken batıyordu, sızan kanlar toza bulanıp kuruyordu.
Üç sınıflı köy okulunu bitirdikten sonra, daha da okumak istiyordu... Köylerinde başka okul bulunmadığından, Uzunköprü’deki dayısının yanına gönderdiler onu.
Oğlu evden giderken annesi ağlıyor; yuvadan atılan leylek yavrusuna benzetiyordu! Okula yazıldığında, sınıf arkadaşları onu yadırgıyor; sözlerine, davranışlarına boyuna gülüp duruyorlardı. Onlar güldükçe, Küçük Sığırtmaç da kendini yabancı gibi görüp içleniyor ve büsbütün dışa kapanıyordu.
Bir gün öğretmenleri, sınıfa bir ödev vermişti: İnegöl İlkokulu’nun dördüncü sınıf öğrencileri onlara bir mektup yollamış; bu mektuba bir karşılık yazılması gerekiyordu. Herkes bir mektup yazacak, içlerinde en güzeli seçilerek İnegöl İlkokuluna gönderilecekti.