“Haydi, hayırlısı” deyip girdim ilk marketten içeriye.
“Selamünaleyküm.”
Baktım bu biraz ilgisiz. Yaşlı bir müşterisi ile uğraşıyor, bana aldırdığı, selamımı bile aldığı yok.
Ehh, sen bilirsin…
Döndüm, tam gidecektim ki arkamdan, “ne istedin” diye bağırdı.
Ünlü TV dizisindeki ‘kapıcı Cafer’ tiplemesinde, Ercan Yazgan’ın yaptığı muziplikler geldi aklıma.
Yaa, sen misin bana önem vermeyen bakkal efendi!
Şimdi görürsün.
“Hee” dedim, “Ben şu 48 dairelik Huzur blokunun yeni kapıcısıyım da…” dememe kalmadan, adam önüme bir atıldı ki, çıkmakta olduğum dış kapıyı hemen tuttu…
PAZARLIK BAŞLIYOR
“Buyur, buyur, memnun oldum, hoş gelmişsin…” diyerek aklına gelen tüm iltifatları saydı bana.
Ben biraz nazlanarak birazda kurnazca diretiyorum. ‘Pazarlık’ şansım biraz daha artsın diye.
“Yok, yok ben gideyim. Hem senin işin var. Şu karşı marketten alışveriş yaparım…” dedim.
Adamın rengi soldu, dudaklarının kanı kurudu sandım, titredi durdu…
“Dur yahu” diyerek kolumdan çekiştirdi. “Hele otur, soğuk bir şeyimizi iç.”
İçimden kıs kıs güldüm.
Nasılmış?
‘Densizin hakkından imansız gelir’ derler ya, işte böyle...
Oturduk.
Yaşlı müşteri gittikten sonra esas konuya girdik.
Bana çok söz bırakmadan hep o konuşuyor.
‘Bu civardaki kapıcıların çoğunluğu buradan alışveriş yaparlarmış… Tabi o da eşek değilmiş, ne gerekiyorsa yapıyormuş… Diğer kapıcılara yüzde beş falan komisyonu her gün peşin peşin veriyormuş… Ayrıca kendi evleri için çay, şeker falan bedava…’
“Vallahi olmaz” dedim, kırk yıllık ‘uzman kapıcı’ edasıyla.
“Arkadaş, ben yüzde on komisyon isterim. Zaten çay, şeker, un, yağ, ekmek vesaire gibi şeyler her bakkalda eşantiyon. Bir de her gün bir paket sigara isterim. Tiryakiyim, ne yapayım?”
Anlaşamadığımız noktalarda hemen yerimden kalkıp karşı markete gitmeye yelteniyorum. Adam yerinden fırlayıp önümü kesiyor…
Velhasıl market sahibi ile sonunda işi tatlıya bağladık.
Oradan çıktıktan sonra gün içinde manava ve kasaba da uğradım.
Günlük kur üzerinden onlarla da pazarlık yapıp, alacağım yüzde on komisyonda anlaştım…
YAKINDA ARABA VE EV ALIRIM
Birkaç gündür bu yeni işimi zevkle yapıyorum.
Gerçi zor olan yanları var ama dert etmiyorum.
Mesela sabah saat 05.00 de kalkıyorum.
Kaloriferi yakmak, merdivenleri süpürüp paspaslamak, bahçeyi düzenlemek, sabah servisinden önce bitirmem gereken işler arasında. Ekmek servisini en önce yapıyorum. Hangi daire kaç ekmek alıyor, ezberledim.
Sonra gazetelerle birlikte günlük süt de alıyorum.
Saat 09.00 gibi bu işler bitiyor.
Biraz rahatlıyorum.
Öğlen vakti ikinci servise çıkıyorum.
Bu biraz daha yoğun.
Kasap, manav siparişleri de bu saatlerde başlıyor ve akşam geç saatlere kadar sürüyor.
Gerçi bazı gece yarıları tam tatlı uykudayken “zıırrrr” diye dış kapı zili çalıyor. (Bunu da çoğunlukla meyhaneden dönen ve karılarını uyandırmaktan korkan 17 numaradaki Metin Beyle 33 numaradaki Muzaffer Bey yapıyor) Olsun…
Şimdilik sosyal bir güvencem yok.
Yönetimin aldığı karar gereği haftalık ve yıllık izin kullanamayacağım gibi bayram gibi günlerde de çalışıyorum.
Ayrıca ilerde evlenip çocuk yapmayı düşünürsem, iki çocuktan fazlası da yine yasak!
Biraz da hor görülüyorum.
Bazı beyler ve hanımlar yanımdan geçerken şöyle küçümsercesine bakıp pek selam vermiyorlar ama yinede olsun…
Bakkal, manav ve kasaptan aldığım komisyonlar ile daire sahiplerinin verdiği bahşişlerden çok para biriktiriyorum.
7 numaradaki cimrilere de bir çözüm buldum.
Sipariş verdikleri zaman mesela bir kilo şeker istiyorlarsa yüz gram eksik alıyorum. Bahşişim peşin çıkıyor…
Artık ev aramak gibi bir derdim yok.
Yeni yapılan karşı siteden bir daireyi de şimdiden gözüme kestirdim, inşallah yakında alırım.
Almayı düşündüğüm araba için yerli ve yabancı markalar arasında tercih yapamıyorum. Biraz daha düşünmem gerekiyor…
Haa, gazetecilik mi?
O da meslek miymiş be…
Neredeyse açlıktan ölecektim.
Söyleyin Bengüç müdürüme, ay sonunda beni kovacaksa da kovsun.
Hiç umurumda değil!
SON GERÇEKLER
Tabi tüm bu yazılanlar işin esprisiydi.
Mesleğimle gurur duyuyorum.
Kısa bir sürede olsa yaptığım kapıcılık işinde bile gazeteciliğin zevkini anbean yaşadım...
Şunu da belirteyim.
Bahsi geçen semtler ve diğer yerlerde, çoğumuz tarafından ‘kapıcı’ diye horlanan ve dışlanan bu insanların yaşantıları, tabii ki bu yazı dizisinde olduğu gibi öyle tozpembe değil.
Espritüel olarak yazdığım çektikleri sıkıntıların hepsi gerçek.
Görev yaptıkları apartman veya sitelerin en pis, havasız, nemli ve çoğu zaman yağmur sularının bastığı kuytu yerlerde yaşıyorlar.
Anadolu’nun kırsal kesimlerinden kopup gelen bu insanların tek amacı, çocuklarına iyi bir gelecek hazırlamak. Kendilerinin çektikleri çile ve sıkıntıyı çocuklarının yaşamasını asla istemiyorlar. Yasaların kısıtladığı ‘insanca yaşam’ haklarını aramalarına rağmen bir türlü sonuç alamıyorlar.
Çünkü örgütsel bir yapıları yok. İstanbul gibi bir şehirde sayıları yüz binleri aşmasına rağmen topluca bağlı oldukları bir sendikaları yok.
Onlar da bizim insanlarımız. Onlara sahip çıkmak ve yaşam biçimlerine biraz sempati ile bakmak, saygı duymak hepimizin görevi olmalıdır...
***
Bahri Kayaoğlu / Gazeteden Kovulunca Kapıcı Oldum
NOT: Katkıları için, Akşam Gazetesi arşiv sorumlusu Saniye Acar arkadaşıma çok teşekkür ederim.