Elime çok eski bir kartpostal geçti eski resimlere bakarken.
Yine bir hüzün geçmişe özlem.
Resmi bayramlar, dini bayramlar, yeni yıl nasıl da değerli imiş gözümüzde.
Mutlaka bir sergide alırdık soluğu.
Saatlerce kartpostal seçerdik.
Bulunduğumuz şehrin resimleri olan kartpostallar.
Bebekli allı güllü ya yeni yıl kart postalları.
Nasılda hayal alemine dalardık.
Üstleri simli ışıl ışıl parıldayan mı dersiniz, renk değiştiren mi dersiniz?
Seçerdik özenle hatta o zamanlar koleksiyonunu bile yapardık.
Şimdinin davetiye listeleri gibi listeler hazırlardık.
Hiçbir akrabamızı dostumuzu atlamayalım diye.
Postanede sıra beklerdik postaya vermek için.
Kartpostaldan postacı amcalarım geldi aklıma.
Sırtında çantası dizi dizi mektuplar.
Haberleşme aracımız idi onlar.
Mahallemizin sevilenleri.
Merakla beklediğimiz, ayak üstü sohbetler yaptığımız, değerlilerimiz.
Kah bir asker mektubu sevgiliye yazılan
Kah sıladaki anne babalara yazılırdı özlem dolu.
Genelde annem beni oturturdu mektup yazmak istediği zaman.
Elimde kağıt kalem.
Nasılsın iyimisin diye başlayan.
Sanki edebi bir roman yazıyoruz.
Giriş gelişme sonuç olmalı mutlaka.
Giriş bölümü uzun uzun hatır sorma ama tüm aileye.
Sonra gelişme bölümü ne hakkında ne için yazdıksa mektubu ama uzun uzadıya.
Bu da bitti şükür derken son bölüm nihayet.
Bütün ailenin ama tek tek ellerinden gözlerinden hasretle öpülmek zorunda.
Nihayet bitti mektup.
O zamanlar yazmak zor mu geliyordu ne?
Ortanca evlat olmam sebebi ile sanırım bu görevler tamamen bana aitti.
Sanki bir görev paylaşımı gibi.
Artık postacı amcalarımızı bekleme vakti ne zaman cevap gelecek diye.
Belki günler alıyordu ama ulaşıyordu mutlaka evlerimize.
Şimdilerde tadı tuzu kalmadı artık postaya bakmak istemiyoruz neredeyse.
Artık hal hatır soran mektuplar yok maalesef.
Ne mi var banka kredi kartı dökümanları.
Faturalar, faturalar, ödemeler.
Acaba diyorum ışınlansak mı yine aynı günlere.
Bu kadar iletişim aracı var.
Ama artık hal hatır soran dostlar akrabalar çok az.
Cep telefonlarımız iş için çalıyor artık.
Maillerde de kimse hal hatır sormuyor.
Uzun ama zevkli imiş değil mi dostlarım o zamanlar da iletişim.
Diyorum ki aslında mektuplar ölmemiş.
Eski dostluklar ölmüş.
Hepten de yok demiyorum tabi ki de.
O kadar kötümser olmak istemiyorum.
Bizler yaşıyoruz yinede.
Ama ya gelecekte ha dostlarım nasıl olacak acaba?
Sevgi ve saygılarımla...
Kartpostallar
Hülya Küçükhas
Trend Haberler
TOKİ’de kış kabusu! Malatya’da vatandaşlar gece yarısı sokağa döküldü
YEŞİLYURT BELEDİYE BAŞKANLIĞI KIŞLIK LASTİK ALIM İŞİ
Malatya’da 450 metrekarede başladı, dört ilçeye yayıldı! Gramı 800 TL’den satılacak