Nusret Usta elini cebine atmış, birkaç demir para parmaklarına değmişti. Biraz mahcup bir tavırla:

“Yarın alırım, ikramiyeyi alınca.” demişti. Ancak, pastacı kaşlarını çatmış:

“Öyle şey mi olur, senden şimdi para isteyen mi var? Hele götür bakayım bunları.” diyerek, büyükçe bir kutuya kuru pastaları doldurmaya başlamıştı.

Nusret Usta elinde pasta kutusu sevinçle kendini dışarı atmıştı. Antepli Sokağı’na girdiğinde sokakta oynayan çocukları onu görmüş, oyunlarını bırakıp etrafını sarmıştı. Hep birlikte eve gidince Nusret Usta pasta kutusunu çocukların önüne açmıştı.

“Zengin olduk, kutlayalım. Haydi yiyin.” deyince, cami avlusundaki güvercinlerin atılan yemlere üşüştükleri gibi, çocuklar da pasta kutusunun başına üşüşmüşlerdi.

“Durun, bir tabağa koyalım, hepsini bitirmeyin” diyen Abla’yı (Üvey anne) kimse duymamıştı bile…

“Bırak yesinler hanım. Spor totoda 13’ü bildim. Zengin olduk. Nasıl olsa çok paramız olacak” deyince hanımı da bu sevince katılmıştı.

Nusret Usta o hafta gececiydi. Saat 23’te fabrikada iş başı yapacak, sabah 7’de eve dönecekti. Tüm geceyi dokuma tezgâhlarının başında geçirirken hep yarın belli olacak ikramiye miktarını düşünmüştü.

“ İki odalı bu kerpiç ev bize çok dar geliyor, büyük bir ev mi alsam? Ek bir iş mi kursam? Yoksa bankaya yatırıp faizini mi alsam?” bu düşüncelerle sabahı zor etmişti. Uyku da gözlerinden akıyordu. Toto ikramiyesi öğleden sonra belli oluyordu. Eve varır varmaz “Hanım beni öğlen uyandır ”diye tembih ederek yatağına uzanmıştı.

Bir iki sağa sola dönmüş, bir türlü uykuya dalamamıştı. Gözlerini kapadıkça tomar tomar paralar gözlerinin önünden talih kuşları gibi uçuşmuştu.

Daha fazla uykusuzluğa dayanamayıp bir süre sonra derin bir uykuya dalmıştı. Gözlerini açtığında öğlen ezanı okunuyordu. Hemen kalkıp giyinmiş, sabırsızca pastanenin yolunu tutmuştu.

Pastanenin önüne geldiğinde heyecanla toto tahtasına bakmıştı. İkramiye miktarını görünce gözlerine inanamamış, bozulan moralle hemen pastaneye dalmıştı. Nusret Usta’nın içeri girdiğini gören pastacının da morali bozuktu.

“Buyur Nusret Usta, hoşgeldin. Maalesef ikramiye miktarları çok düşük. Senin şansına olsa gerek, herkes de bu hafta 13 tutturmuş. Onca zamandır bayilik yapıyorum ilk kez böyle bir şey gördüm. Neyse, sıkma canını. Sağlık olsun.” diye teselliye çalışmıştı.

Nusret Usta’nın tüm ümitleri, hayalleri yıkılmıştı. Aldığı toto parasıyla, pastanın parasını ödedikten sonra elinde birkaç kupon toto oynanabilecek para kalmıştı.

Dükkândan çıkarken tekrar oynamak için boş toto kuponu almış ancak, tam adımını kapıdan dışarı atacağı sırada vazgeçip “Emeğimle kazanmalıyım.” diyerek kuponu geri bırakmıştı.

Eve doğru yürürken, bir ay sonra gireceği “Ustabaşı” sınavını düşünmeye başlamıştı. “Mutlaka bu sınavı kazanmalıyım.” diye ümidini gireceği sınava bağlamıştı. “El becerim çok iyi. Mülâkat sınavında, tüm parçaları sökülecek dokuma tezgâhını tekrar toparlayabilirim ama öncelikle yazılı sınavı da başarmalıyım.” diye kendi kendisini sınava motive etmişti. Ustabaşı olunca maaşı artacaktı…

Günler haftaları kovalıyordu. Nusret Usta bir gün elinde yine pasta kutusu sevinçle eve girdiğinde, kutuyu gören çocukları hemen etrafını sarmıştı. Pasta kutusunu açıp önlerine koyduğunda yine güvercinler gibi pastaya üşüşmüşlerdi. Hanımı:

“Hayrola bey, yine mi 13 tutturdun?” diye sorunca, Nusret Usta mutlu bir şekilde ve gururla:

“Ustabaşı oldum hanım, ustabaşı.” diyerek eşine sarılmıştı. Bu kez gerçek mutluluğu yakalamanın sevinciyle havalara uçmuştu.