60’lı yıllarda “Spor Toto” oyunu çok yaygındı. Berber, pastane, büfe gibi dükkânlar aynı zamanda spor toto bayiliği de yapıyordu. Her bayi, okullardaki yazı tahtalarına benzeyen kara tahtalar yaptırır, dükkânının dışına herkesin iyi görebileceği şekilde asardı. Gece de güzel görülebilmesi için renkli lambalarla aydınlatırdı. O hafta oynanacak 13 maçı tahtaya tebeşirle yazardı. Oynanacak her maçın karşısında bayiinin o maç hakkındaki tahmini ve sonuç boşluğu bulunurdu.
Cumartesi-pazar günleri maç saatinde bayilerin önü kalabalıktan geçilmezdi. Toto oynayanlar ellerinde kuponlarla maç bitene kadar heyecanla bekleşirdi. O zamanlar radyo yaygın değildi. Maçlar da şimdiki gibi radyodan naklen anlatılmıyordu.
Maç oynanırken bayi manyetolu telefonun başından ayrılmazdı. Maçlardaki skor durumunu ve sonuçları öğrendikçe elinde tebeşir spor toto tahtasına işaretlemek için dükkândan dışarı her çıkışında, bekleşenler arasında bir merak ve heyecan dalgası yayılırdı. Sonucu doğru tahmin edenlerin alkışlarla sevinçlerini gösterdiği de olurdu.
Bir cumartesi günü Malatya Sümerbank Fabrikasında çalışan Nusret Usta’da spor toto bayii önündeki kalabalığa katılmıştı. Vefat eden ilk eşinden beş çocuk, ikinci eşinden de beş çocuk olmak üzere 10 çocuğu olan Nusret Usta sanki bir futbol takımı sahibiydi. Kendisi kaleye geçse on çocuğu da oyuncu olarak sahaya sürse yeterdi.
Nusret Usta spor toto kuponunu dikkatlice incelemeye başlamıştı. O gün oynanan dört maçı da doğru tahmin ettiğini görünce içine az da olsa bir umut ışığı doğmuştu. “Acaba yarın oynanacak dokuz maçı da bilebilir miyim?” sorusu, kafasında devamlı dolaşıp duruyordu. Evde, fabrikada acabalar hiç onu bırakmadı. Yarını zor etti.
Maç saatinde Hükümet Meydanı’nın karşısındaki pastaneye gitti. Maç sonuçlarını en çabuk bu bayi öğreniyordu. Totocular toplanmaya başlamıştı. Henüz sonuçlanan maç yoktu ama devam eden maçların durumu iç açıcıydı. Zaman ilerledikçe kalabalık artıyor, pastanenin önündeki kaldırım onlara dar geliyordu.
Maç sonuçları gelmeye başladıkça Nusret Usta’nın heyecanı da kat kat artıyordu. Her sonuçlanan maç ondaki umut ışığını artırıyordu. Sonuçlanmayan bir maç kalmıştı. Diğer tüm maçların sonucunu bilmiş olan Nusret Usta dayanamayıp pastaneye dalmıştı. Pastacı onu tanıyordu.
“Hayrola Nusret Usta, ne bu telaşın?”
“Sonuçlanan tüm maçları bildim. Altınordu-Vefa maçı kaldı. Bu maçtan haber yok mu?”
Pastacı da heyecanlanmış, hemen telefona sarılmıştı.
“Aloo, aloo. Alsancak stadı…” telefonu hırsla kapamış;
“Bir türlü bağlantı kuramıyorum Usta. Hele şu masaya otur, bir şeyler iç. Ben sık sık ararım.” demişti.
Nusret Usta ikram edilen limonatayı yudumlarken gözü kulağı telefon konuşmasın-daydı.
“Aloo, aloo”
“Aloo, Alsancak stadı mı? Maç sonucunu öğrenmek istiyorum. Efendiiim, 2-1 galip mi? Sağol gardaş sağol.”
Sonucun öğrenildiğini gören Nusret Usta yerinden fırlamıştı.
“Kim galip, Altınordu mu?”
“Evet, evet Altınordu”
“13 tutturdum 13, yaşasıın”
Nusret Usta sanki mutluluktan havalara uçmuştu ama ne kadar para alacağı belli değildi. Kaç kişinin 13’ü doğru tahmin ettiği, ne kadar para alacağı bir gün sonra belli oluyordu. Her dereceye ne kadar ikramiye verileceğini de yine bayiler spor toto tahtasına yazıyordu. Pastacı sevinçle Nusret Usta’yı kucaklayıp:
“Tebrik ederim Usta, inşallah zengin olursun. Şuradan 2-3 kilo pasta vereyim de eve götür, çocuklar da sevinsin.” demişti.