Eğitim sistemimizde yıllardır sınav odaklı bir anlayış hâkim. Çocuklarımız ilkokuldan itibaren test çözüyor, sınavlara hazırlanıyor. Liseyi bitirip 18 yaşına geldiklerinde ise çoğu, akademik bilgiler dışında hayata dair pek çok beceriden yoksun bir şekilde mezun oluyor.
Oysa eğitim dediğimiz şey yalnızca matematik sorusu çözmekten, tarihî olayları ezberlemekten ya da üniversite sınavında iyi bir puan almaktan ibaret olmamalı.
Yirmisine merdiven dayayan bir genç hâlâ kendi söküğünü dikemiyorsa, basit bir ev işinin üstesinden gelemiyorsa burada bazı şeyleri sorgulamamız gerekiyor.
Üstelik bunun kız ya da erkek çocuk olmakla da ilgisi yok. Her çocuk bir düğme dikmeyi, söküğünü onarmayı, basit yemekler yapmayı, ev işlerini üstlenmeyi öğrenmeli. Bir musluğun nasıl değiştirileceğini, bir prizdeki arızaya nasıl yaklaşılması gerektiğini, hangi işleri güvenle kendisinin yapabileceğini ve hangi durumlarda bir uzmandan yardım alması gerektiğini bilmeli. Kısacası hayatın küçük ama gerekli işlerinden haberdar olmalı.
Geçmişte okullarımızda el işi, ev ekonomisi, tarım gibi dersler vardı. Çocuklar bazı el becerilerini okul ortamında kazanırdı. Bugün ise bu tür kazanımlar eğitim hayatının neredeyse dışında kalmış durumda.
Elbette çocuklarımız sınavlara hazırlansın, üniversite kazansın, iyi bir meslek sahibi olsun. Buna kimsenin itirazı yok. Fakat 12 yıllık eğitim sürecine hayatın içinden birkaç beceri eklemek, onların üniversiteye hazırlanmasına nasıl engel olabilir?
Bir çocuğa düğme dikmeyi öğretmek için bir yılı, musluk tamirini öğretmek için aylarca zamanı feda etmiyoruz. Bunlar eğitim programının içine yerleştirilebilecek küçük ama kıymetli kazanımlar.
Burada ailelerin de payı var. Çocuğumuz ders çalışsın, sınavına hazırlansın diye bazen onun yapabileceği bütün işleri biz üstleniyoruz. Okulda bir öğretmen farklı bir etkinlik yaptırmak istediğinde ise kimi veliler bunu zaman kaybı olarak görebiliyor. Oysa çocuğun hayatı yalnızca derslerden ve sınavlardan ibaret değil.
Eğitimciler de kendilerine sunulan müfredatı uygulamak zorunda. Bu sebeple yapılması gereken, öğretmenlerden bireysel çabalarla bir şeyler beklemekten ziyade müfredatın bu ihtiyacı karşılayacak şekilde yeniden ele alınması.
Ben çocuklarımızın okuldan mezun olurken yalnızca bir sınav sonucuyla değil, hayata dair birtakım becerilerle de donanmış olmasını istiyorum.
Çünkü üniversiteye gidemeyen bir genç de hayatını sürdürecek. Üniversiteyi bitiren bir genç de kendi evinde yaşayacak. Ve hayat, onlara her gün test kitaplarında karşılaşmadıkları sorular soracak.
Keşke çocuklarımız okuldan mezun olduklarında yalnızca soruları doğru cevaplamayı değil, hayatın karşılarına çıkardığı küçük sorunlara çözüm bulmayı da öğrenmiş olsalar.