6 Şubat deprem fırtınalarından hemen sonra Malatya’yı terk ederek, gurbette bir başka ile yerleşen arkadaşlarımız 15 ay sonra döndükleri Malatya’da hiçbir şeyin değişmediğini söylüyorlar.
Hala yıkılacak yüzlerce bina olduğunu, bu nedenle Malatya’nın ayağa kalkmasının uzun yıllar alacağını ifade ediyorlar.
Şehir merkezinde Vilayet binasının birkaç katının çıktığını, Şire Pazarı inşaatlarına bakıldığında ancak bir bölümün inşaat durumunda olduğunu gözlediklerini belirtiyorlar.
Bunlar, 15 ay aradan sonra Malatya’ya dönen hemşerilerimizin sözleri.
İlçelerde de durum farksız. Çırmıktı’da, Doğanşehir’de değişen hiçbir şey yok diyorlar.
Elbette bizler bir deprem değil, afet yaşadık. Türkiye böyle bir kıyamet görmedi. Taş taş üzerinde kalmadı. İşimiz çok zor olacak.
Ama kaplumbağa hızında da değil. Koca Van ili yok olmuştu ama bir yıl sonra her şey yerinde ve eskisinden de güzel bir kent inşa edilmemişmiydi. Van ili de biliyorsunuz Büyük şehir statüsünde idi.
İşin bir başka boyutu ise kıyametin provasını yaşayan Malatya’da hala özel afet durumu ilan edilmiyor.
Allah aşkına bir bakın etrafınıza normalmiyiz. Akşam ezanı ile birlikte kentimiz karanlığa gömülmüyor mu? Deprem öncesi en kalabalık yerler de dahi in cin top oynamıyor mu?
Konteynerlarda yaşayan binlerce vatandaşın ne durumda olduğunun farkında değil miyiz?.
TBMM bence duruma çok yabancı. Bakanlar, genel müdürler geliyor. Bildik yerleri dolaşıp,en kısa zamanda Malatya’nın ayağa kaldırılacağını söylüyorlar ve Ankara’ya döndükten sonra iş bitiyor. Tıpkı hastanedeki hastayı ziyaret edip, sonra kendi işimizle uğraşmamız gibi.
Depremin vurduğu Malatya gibi Hatay, Kahramanmaraş ve Adıyaman’da da durum pek farklı değil. Bu bölgenin bakan ve bürokrat fakiri olması belki de sorunun temelini oluşturuyor.
Çünkü Karadeniz ağırlıklı bakanlar dertlerimize merhem olamıyor. Ziyaretlerinde; papağan gibi “Malatya’yı ayağa kaldıracağız” kelimelerini sarf edip, kentten ayrıldıktan sonra unutuluyoruz.
Malatya milletvekillerimize gelince bir çoğu kayıp. Meydana çıkanlarda Resmi Gazete’de yayımlanan konuları anlatıyorlar. Onlarda Malatya’nın derdinin farkında değiller.
Veya sistem onları da susturuyor.
Biri demiyor ki, Söğütlü Camiyi ne yaptınız. Kuyumcuların istekleri ağır mı bastı?
Bir çok konuda olduğu gibi neden kapalı kapılar ardında Malatya ile ilgili kararlar alınıyor. Neden bunlar Malatya’da yaşayanlarla paylaşılmıyor. Kuyumculara yer aranırken, eski yerine konuyor, Söğütlü Cami belkede yok ediliyor.
Bu durumu bize alıştırmak mı istiyorlar. Çadırda, konteyner demi kalacağız bundan sonra. Buna mı alışalım.
Malatyalıya bir dokun bin ah işit misali. İşte böyle 15 ay önce Malatya’yı terk edip, Malatya’ya dönenlerin kelamları bunlar.
Gerçekten, şaşkın ve üzgünler. Etrafa baktığımızda gördüklerimiz ve duyduklarımızda farksız, insanlar fırsatı bulduklarında Malatya’dan gitmek istediklerini seslendiriyorlar.
Bizden söylemesi.
Her şey Malatya ve Malatyalılar için..