2026 yılına girdik ama emeklilerin sofrasında değişen pek bir şey yok. Değişen tek şey, her yıl olduğu gibi “açıklanan zam oranlarının” bir başarı hikâyesi gibi sunulması. Oysa bu ülkede emekli maaşlarına yapılan artışlar artık bir iyileştirme değil, gecikmiş kayıpların telafisi bile olamayan bir makyaj niteliğinde.
Emekliye verilen zam, adeta bir “arz” gibi piyasaya sürülüyor. Oranlar açıklanıyor, rakamlar havada uçuşuyor, tablolar paylaşılıyor. Ancak kimse dönüp sormuyor:
Bu zamlar hangi hayat pahalılığına göre hesaplandı?
Emeklinin gerçek mutfağına, gerçek pazar filesine, gerçek kira giderine bu oranlar neresinden temas ediyor?
Bugün emekli, maaşına gelen artışı cebine girmeden kaybediyor. Çünkü enflasyon kâğıt üzerinde düşse bile, emeklinin en çok harcama yaptığı kalemlerde fiyatlar düşmüyor. Gıda, kira, ulaşım ve sağlık… Zam daha yatmadan bu alanlarda eriyip gidiyor. 2026 zamları da bu kısır döngünün dışına çıkabilmiş değil.
Bir başka çarpıklık ise şu:
Emekliye yapılan zamlar bir hak teslimi değil, bir sabır testi gibi sunuluyor. “Bütçe imkânları”, “denge politikaları”, “fedakârlık” gibi ifadelerle yıllardır aynı hikâye anlatılıyor. Ama fedakârlık denince hep emeklinin sofrası küçülüyor, porsiyonlar daralıyor, beklentiler aşağı çekiliyor.
Oysa emekli bu ülkenin yükü değil.
Bu ülkenin yollarında, fabrikalarında, okullarında, hastanelerinde ömrünü bırakmış insanların toplamıdır emekli. Bugün açıklanan zam oranları, bu emeğin karşılığı olmaktan çok uzak.
2026 yılı, emekli için yeni bir umut yılı olabilirdi. Ama yine rakamlar konuştu, insan hayatı arka planda kaldı. Yine yüzdelik artışlar anlatıldı ama geçinemeyen milyonların sesi duyulmadı.
Artık mesele zam oranı değil.
Mesele, emeklinin insanca yaşayıp yaşayamadığıdır.
Ve ne yazık ki 2026 zam tablosu, bu soruya net bir cevap veriyor:
Hayır, emekli hâlâ yaşamıyor; sadece ayakta kalmaya çalışıyor.