Bir bak.. Güneş her sabah doğuyor. Işıkla doluyor her yer. Umutla, heyecanla, "belki bugün herşey değişir" duygusuyla. Ama akşam oluyor. Yavaş yavaş, acımasızca, kaçınılmaz biçimde... Işık soluyor,gölgeler uzuyor, sonunda karanlık çöküyor. İşte o an, insanın yüreğine bir bıçak gibi saplanan gerçek kendini hatırlatıyor:
Gün akşamlıysa... İnsan da ölümlüdür.
Bu söz sadece bir düşünce değil.
Yüreğin derinliklerinde yankılanan, boğazını düğümleyen, gözleri yaşartan bir fısıltı. Çünkü hepimiz biliyoruz. .. O akşam gelecek. Bir gün, en sevdiğimiz sesler susacak.
En sıcak eller soğuyacak.
En çok güldüğümüz yüzler bir daha gülmeyecek. Ve biz... Geride kalacağız. Belki de onlar geride kalacak.
Zamanın bu acımasız akışını her hissedişimizde, içimizde bir yerler sızlıyor.
Çocukluğumuzun o sonsuz sandığımız yazları...
Sevdiğimizin gözlerine o ilk bakış...
Annemizin saçımızı kokladığı o an...
Hepsi sanki dünmüş gibi, ama bir o kadar da uzak.
Çünkü akşam yaklaşıyor. Ve akşam geldiğinde hiçbir şey aynı kalmıyor.
Bu bilincin ağırlığı bazen insanı eziyor. Bazen uykusuz bırakıyor.
Bazen bir şarkının ortasında, bir fotoğrafa bakarken, bir kokuyu duyunca aniden gözyaşlarına boğuyor.
Ama aynı ağırlık garip bir şekilde, hayatı daha da değerli kılıyor.
Çünkü her "iyi geceler" demenin, her sarılmanın, her "seni seviyorum" un altında şu gizli fısıltı var:
"Belki de son... "
Ölüm korkusu değil bu.
Kaybetme korkusu.
Sevdiklerimizi, anılarımızı, kendimizi kaybetme korkusu.
Ama işte tam da bu korku bizi daha fazla sevmeye zorluyor.
Daha sık aramaya.
Daha uzun sarılmaya.
Daha az ertelemeye.
Çünkü biliyoruz ki... Gün akşamlı. Belki de en büyük acı, bunu geç farketmek. Belki de en büyük lütuf, bunu henüz gün batmadan anlayabilmek.
O yüzden...
Bugün sevdiklerine biraz daha uzun bak.
Ellerini biraz daha sıkı tut.
Gülüşlerini biraz daha içine çek.
Çünkü bir gün bakamayacaksın.
Tutamayacaksın.
Çekemeyeceksin.
Gün akşamlıysa...