Malatyamızın bu gün içerisinde bulunduğu durum, gerçekten içler acısı.
Yıkılacak onbinlerce bina var, inşa edilecek onbinlerce konut var.
Aradan geçen 1,5 yıla rağmen bir arpa boyu yol gidemedik. Yüzbinlerce insan konteyner hayatı sürmeye devam ediyor.
Zaman su gibi geçiyor, 2 yıl 3 yıl insan ömrü için önemli bir zaman dilimi.
Malatya’da bu zamanı yıkıntılar arasında geçirmekte ayrı bir dert.
Vatandaşın durumu genelde bu. Peki iş adamları. Onlarda farksız. Bir çok iş kolu durmuş durumda. İnsanlar evi yok ki eşya alabilsin.
Ekonomik kriz zaten alım gücünü de yok etmiş, insanlar o gün ailesini doyurmuş ise ondan mutlusu yok.
Artık üzüntüye veda etmek istiyoruz. Onunla günlerin geçmesini,hele hele devam etmesini istemiyoruz.
Kadersiz geçen her günde,insan daha bir başarılı oluyor. Daha bir yaratıcı oluyor. Böylece, gün de daha iyi ve daha verimli geçiyor. “Hüzün” günün gidişatını bile etkileyebiliyor.
Bizim hal ve gidişimizi elbette Malatya’daki gelişmeler etkileyecek.
Bu nedenle inşaat sektörünün hızını artırması gerekiyor. Yerinde dönüşüm, rezerv alanlar ve TOKİ konutları artık seri üretime geçmeli.
6 Şubat yüzyılın felaket diye adlandırılan depremlerden sarsılan Malatya bir türlü ayağa kaldırılamadı yerde ölü gibi sereserpe yatıyor adeta hem şehri hem insanları.
6 Şubat depremleri diye diye dilimizde tüy bitti 15 ay oldu hadi buna alıştırdılar bizi diyelim ya depremden sonra yaşadıklarımız özellikle çadır ve konteyner kendilerine kalan vatandaşlarımızın bitmez çilesi .
Özel Afet Bölgesi olmasına rağmen kendi kaderine terk edilmiş hissediyor insan.
Malatyamız, meyve ve sebze bahçesi adeta.
Çırmıktı eşsiz bir tarımsal biyolojik çeşitliliğe sahiptir.
Şehrimizin her bölgesi farklı tarımsal ürünlerin yetiştirilmesine olanak tanıyan uygun toprak ve iklim çeşitliliğine sahiptir.
Arapgir’de üzüm, reyhan, Hekimhan’da ceviz, Akçadağ’da Armut, Kale’de çilek, Battalgazi’de sebzenin her türü, Yeşilyurt’ta kiraz başta olmak üzere kendine has elma ve armut, Arguvan’da kavun, Yazıhan’da arıcılık, Darende de her tür meyve ve sebze, Doğanşehir’de fasulye ve elma, Pütürgede üzüm, Doğanyol’da nar bir başka güzellikte.
Ve her ilçemizde daha pek çok ürün…
Malatyamız aynı zamanda eşsiz bir doğal zenginliğe sahiptir.
Doğanşehir’de su, Hekimhan’da maden çeşitleri, Akçadağ’ın Levent Vadisi, Darende’nin şelaleleri, Yeşilyurt’un meyve bahçeleri ve tüm ilçelerimide dünyanın en güzel kayısılarının yetişmesi gibi.
Bu zenginlik 6 Şubat deprem felaketi sonrasında da var olmaya devam ediyor. Doğa turizmi, marka değeri olan ürünler. Bu zenginliğin yarattığı çok büyük bir ekonomik potansiyel var. Şehrimiz ayağa kaldırılırken bu zenginliğin başköşede bir yere konması gerekiyor.
Doğru bir planlama ve doğru projelerle bu potansiyelin hayata geçirilmesi ve şehrimize büyük katkılar sağlanması işten bile değil.
Bu konularda projeler hazırlanarak hayata geçirilmeli.
Bu, deprem felaketi sonrası umutsuzluğa kapılan, başta gençler, halkımıza ilham olacaktır.
Her şeyden önce motivasyona ve umuda ihtiyacı var.
Gelecek mutlu ve güzel günlere inanmamız gerekiyor.
Sahip olduğumuz zenginliğin farkına varabilirsek eğer bunun bu kadim şehre büyük bir katkısı olacaktır.
Her şey Malatya ve Malatyalılar için.