Malatya bugünlerde dev bir şantiye alanı gibi. Şehrin en işlek damarları olan Fuzuli ve İnönü Caddeleri, altyapı ve yol düzenlemeleri nedeniyle bariyerlerle, kazılmış kaldırımlarla ve geçici geçiş yollarıyla dolu. Biz "sağlıklı" bireyler için tozdan ve gürültüden ibaret olan bu durum, engelli vatandaşlarımız için aşılması imkansız birer "duvar" niteliğinde.
Şehir planlamasında estetikten önce erişilebilirlik gelmelidir. Şu an Fuzuli Caddesi'nde devam eden çalışmalarda, kaldırımların aniden kesilmesi veya geçici yolların tekerlekli sandalye manevrasına uygun olmaması, bir bireyin başkasının yardımına muhtaç kalması demektir. Oysa modern bir şehir, engelli vatandaşın kimseye ihtiyaç duymadan sokağa çıkabildiği şehirdir.
"Yol Yapıyoruz" Demek Yetmiyor
Belediyecilik sadece taş döşemek değildir; o taşı döşerken sokağın her sakini düşünmektir. "Geçici bir süreç" bahanesi, bir vatandaşın sosyal hayattan kopmasına gerekçe olamaz. İnönü Caddesi gibi şehrin vitrini olan bir noktada, engelli geçiş güzergahlarının önceden planlanması ve bu rotaların her gün kontrol edilmesi bir lütuf değil, zorunluluktur.
Bakalım bu can sıkıcı süreç ne zaman son bulacak?