Hayat, trenin penceresinden akan manzara gibi akıp gider. Peronlar birer anı, duraklar birer veda, raylar ise hiç bitmeyecekmiş gibi uzanan bir yol. Bizler ise trenin yolcularıyız. Biletimiz tek yön, valizimiz yarım kalmış hayallerle dolu.
İnsan doğası gereği yolculuğa mahkûmdur.
Doğduğumuz andan itibaren bir trene bineriz, annemizin kucağı ilk kompartımanımızdır. Sonra okul koridorları, bir kalp atışıyla hızlanan vagonlar, iş hayatının tekdüze rayları...
Her durakta inenler, binenler olur. Bazıları veda etmeden gider, bazıları ise mendil sallayarak arkamızda kalır. Geride bıraktıklarımızla birlikte bizler de yavaş yavaş eksiliriz. Bu hüznün en çarpıcı yanı, farkındalıktır. Yolcu bilir ki yolculuk bir gün bitecek. Pencereden dışarı bakarken içini kaplayan o melankoli, hem güzelliğin hem de faniliğin bilincinden doğar. Baharın yeşeren tarlaları, kışın beyaz örtüsü, dağların heybeti... Hepsi bir süreliğine görünür, sonra kaybolur. Tıpkı çocukluğumuz gibi, tıpkı gençlik heyecanımız gibi. Elimizden kayıp giden zamanı tutmak istesek de parmaklarımızın arasından akar gider.
Bazı yolcular bu hüznü kabullenir ve trenin ritmine teslim olur. Kahve içer,kitap okurken, yanındakiyle sohbet eder. Bazıları ise camı yumruklar. Dur! diye haykırır. Oysa tren durmaz. Makas değiştirir, yokuş çıkar, tünellere girer ama hep ilerler. Modern hayatın en büyük illüzyonu da burada yatar:Sonsuzmuş gibi planlar yaparız. Emeklilik hayalleri, "bir gün" ler, "yarın" lar... Halbuki biletimizin üzerinde varış saati yazmaz. Sadece kalkış vardır.
Yolcu hüznü, aynı zamanda bir olgunlaşma sürecidir. Gençken hızı severiz. Tren ne kadar hızlı giderse o kadar heyecanlanırız. Yaş aldıkça pencereden manzarayı seyretmenin, anın tadını çıkarmanın değerini anlarız. Eski istasyonlarda inip bir süre durmak, eski dostlarla hasret gidermek, çocukluğumuzun sokaklarında yürümek isteriz. Ama tren beklemez. Bu yüzden hüznümüz artar, çünkü artık neyi kaybettiğimizi daha iyi biliriz.
Peki bu hüzün bizi ezer mi, yoksa zenginleştirir mi? Şüphesi ki bakış açımıza bağlı. Bu hüzün hayata karşı derin bir minnet duygusu da doğurabilir. Çünkü her manzara anlık ve bir daha gelmeyecek. O yüzden anı dolu dolu yaşamak, sevdiklerimizin elini sıkıca tutmak, "şimdi" nin kıymetini bilmek gerekir. Veda etmeden önce teşekkür etmek, inmeden önce kompartımanı toparlamak gibi...
Ömrümüz bir yolcu hüznüyle geçiyor. Bu hüzün bizi insan yapan şeydir. Onsuz ne sevinç ne de anlam kalır. Tren yoluna devam ederken bir de camdan dışarı bakalım. Hem hüzünle hem de hayranlıkla. Çünkü bir gün ineceğimiz son durakta, ardımızda bıraktığımız izlerin güzel olmasını dilemekten başka çaremiz yok.
Belki de en güzel yolculuk, hüznüyle barışık olanın yolculuğudur...