6 Şubat depremi ile birlikte insanlar, hem can, hem de mal kaybına uğradı.

Evsiz kaldı. İşsiz kaldı. Bir başka ile göçtü. Bunları yaşarken, kimi beş parasız kaldı.

Elbette bizim beklentimiz vicdani yönden di.

Bu insanların; şehri yıkılmış, mahallesi yıkılmış, dükkanı yıkılmış, yakınlarını kaybetmiş, bir çoğu engelli olmuştu. Vicdanın burada görev yapması gerekirdi.

Ama 130 lira olan et 600’e fırladı. bir simit 10 lira oldu. Ev kiraları 2-3 bin iken 10-12 bine çıktı.

Kısacası insani olarak sınıfta kaldık.

Her fırsatı kendimizin çıkarına çevirdik.

Hiç doymaz olduk. Haramilere benzedik. Zalimlikte rekor kırdık.

Hem de depremden hemen sonra bunları başardık.

Çünkü o kıyametten sağ olduğumuza şükretmedik. Canlarını kaybeden binlerce insandan birinin kendimiz olabileceğini hafızamıza dahi getirmedik.

Varsa yoksa cebimizin şişkinliğiydi.

Marketler 1’e sattıkları ürünü 15 yaptılar. 1’e evi boyayanlar 20’ye boyadılar.

Malatyalılığı ile öğünen insanlar bir anda bir başka vücuda döndüler.

Lokantada yemek yemek lüks oldu. Tatlı’nın yanından geçilmez oldu.

Gerçekten biz nasıl bu hale geldik?

Kimse kimseyi tanımaz oldu. Öyle ki insanlar kendilerini dahi tanımaz oldular.
Tatlıcılar, manavlar, giyim eşyası satanlar, hatta terziler caddelerde açtıkları tezgahlarla Afrika ülkelerini andırdık. Andırdık hafif kalır Uganda’ya döndük.
İşin sağlık tarafı olumsuzlukların bir başka boyutunu oluşturdu.

Toz ve toprak içinde kebabımızıda yedik. Denetleme mekanizmaları da hiç yoktu.

Yaşamı 21 metrekareye sığdırılmış, kıyameti yaşamış, hala nolacağı sorusuna cevap bulamamış kişi, hijyenimi düşünecekti.

Okumuşu, okumamışı, zengini, fakiri ilk kez aynı duyguya hakimdi.

Malatya ayağa kalksın.

İşte bu önemli olumsuzluklar nedeniyle, bir gün dahi beklemeden Malatya’yı ayağa kaldırmaya çalışmalıyız.

Bakanlık 2025’i gösteriyor.

Ancak; vatandaş hala ne yapacağını bilmiyor.

15 ay geçti felaketin üzerinden, bir 15 ay daha geçeceğe benziyor.

Burada hepimize görevler düşüyor.

Özellikle Fuzuli, Emeksiz, Sıtmapınarı, temell, Bostanbaşı ve Fahri Kayahan’da kollar sıvanmalı. İnsanlar o noktalarda çalışma görmek istiyor.

Elbette bunun maddi tarafında var. Altından kalkmak büyük maddi güç istiyor.

Her zaman bu noktada, yapılan yardımlar akla gelmiyor değil. Neler oldu? Bittimi?

Harcandımı?. Harcanmadı ise ne zaman harcanacak?.

15 ay geçti kaç 15 ay daha bekleyeceğiz.

Malatya’da Covid değilsede adeta aynı özelliklere sahip hastalık salgın halinde. Hastaneler aynı şikayetten tıklım tıklım dolu.

Eczanelerde satılan ilaçların çoğunluğuda yine bu salgın hastalık için yazılanlar.
Bu salgın da büyük ihtimal, çevreden kaynaklanıyor. Toz, toprak içerisinde varlığını sürdüren mikporlar neden olmasın.

Her şey Malatya ve Malatyalılar için..