Ne olduysa 6 Şubat depremlerinden sonra oldu.
Bütün taşınır, taşınmazlarda, ürünlerin tümünde bir fiyat patlaması yaşadık.
O günden itibaren de hiç yerinde durmadı, sürekli arttı. 100-150 liraya çıkarttığımız turşulukları bin veya 1150 tl’ye alabildik.
Sanki deprem yaşayan insanlar canlarını, mallarını, işlerini kaybetmedi de, gökten altın yağdı.
Bunları yaşadığımız günlerde yetkililerden hep bir atak bekledik. Şimdi önünü alırlar, şimdi bu fırsatçıların kulağını çekerler dedik durduk. Hiçte beklediğimiz gibi olmadı.
Sosyal medyada, tonlarca domatesin, salatalığın, yeşilbiberlerin, patlıcanın hatta patates ve soğanın dağda taşta döküldüğünü gördük.
Biz ne zaman bu hale gedik. Biz ne zaman kan ağlayan deprem bölgesinde fırsatçılık yaptık. Biz ne zaman ağlayan sızlayan insanlara bir tekme vurduk.
Neden içine düştüğümüz bu drama aldırmayıp, para para para dedik.
Biz filmlerde gösterilen zulüme ağlamadık mı?
Bizden çok uzakta olmasına rağmen, tarihte hiçbir bağımız olmamasına rağmen, bir topluluğa reva görülen soykırıma lanet okumuyor muyuz?
İşte bu nedenle depremle birlikte gelen hayat pahalılığına neden yol gösterdik ve karşı çıkmadık.
Neden yetkili kurumların denetleme memurları çalışmadı.
Hala birçok tezgâhta etiketler yok. Denetleyici bu etiketlerin görülecek şekilde asılmasını istemeli. Hatta alış faturaları kontrol edilmeli.
Biz eğer fırsatçı isek, yanlış yapmaya her zaman meyil ederiz. Bu nedenle yaptığımız işlerde mutlaka kontrol altında olmamız şart.
Çünkü ülkede bayram harçlığı kadar maaş alan insanlar var.
Onları düşünmeden huzur bulmak olur mu?
Yetkililer eğer doğada yaşayan her canlının yaşamını kolaylaştırmıyorsa vay haline.
Bu gün ekonomik kriz yaşıyoruz. Özellikle kamuda israfa izin verilmeyecek.
Bir ay önce Cumhurbaşkanı Erdoğan, enflasyonun düştüğünü, tüm ekonomik göstergelerde bir olumluluk yaşandığını ve ferahlılık tünelinde ışık gördüklerini söylemişti. Ancak kısa süre sonra kamunun kemer sıkacağı açıkladı. Ak Parti’nin ilk seçiminde de benzeri kararlar alınmıştı. Hatta bakanların ve vekillerin açılışlara katılması da yasaklanmıştı.
Aslında bu karar 3 yıl değil, yaşam boyu olması gerekiyor. İsraftan her zaman kaçmalıyız.
Bir ülkenin devlet başkanının bisikletle işe gidip geldiğini biliyoruz.
Bunu önermiyoruz tabii ama bir temsilciliğin dahi araçlar alması, binalar sahibi olması doğalda değildir.
Kısacası, alınan bu kararı destekliyoruz. Basın yönü hariç.
Onlarında bizleri desteklemelerini istiyoruz.
Etiketler kontrol edilsin. Faturalar kontrol edilsin.
Böyle olsun ki, fiyatlarda bir seviyede dursun veya insin.
Ayrıca ürünleri dağda taştan savuranların peşine düşmeli. Bir yerleşim noktasından ürünle dışarı çıkan kamyonun ne götürdüğü, ne kadar olduğu, nereye götürdüğü, kaça satıldığını takip etmek hiçte zor değildir.
Devletin ve kurumlarının her çarkı içtenlikle çalıştığında hiçbir şey kaybolmaz. Kısa süre sonra işler rayına girer belki de denetlemekte gereksiz olur.
Başka Türkiye yok. Bu ülkede her kez mutlu olduğu zaman yaşam kolay olacaktır.
Her birey önce hizmet diyerek çalışmalı. İşte o zaman kazanılanlar daha güzel olacaktır.
Hak yemeden, hakkınızı yedirmeden, helal kazançlarınız olsun.
Her şey Malatya ve Malatyalılar için.