6 Şubat depremlerinin üzerinden yıllar geçti… Fakat o büyük yıkımın izleri, kimi zaman gözle görünmeyen ama her adımda kendini hissettiren bir ağırlıkla yaşamın içinde durmaya devam ediyor.

Bugün hâlâ, depremin en ağır vurduğu illerde hayatın gerçekten “normalleştiğini” söylemek mümkün değil. Kağıt üzerinde yapılan planlar, takvimlere işlenen tarihler, verilen süreler… Hepsi güzel, hepsi umut verici. Ancak sahadaki tablo, bu söylemlerin çoğu zaman havada kaldığını gösteriyor.

Altyapı Sorunları Bitmeden Normal Hayat Mümkün mü?

Bölgede elektrik ve internet kesintileri sıradan birer aksaklık değil; işleyen çarkın en temel yerinden kırılması anlamına geliyor. Küçük esnaf işini yapamıyor, ticari düzeni kuramıyor, danışmanlık hizmeti sunanlar ise beyanname yetiştirmek için çoğu zaman konteynerlerde, ev köşelerinde, yetersiz altyapıyla mücadele ediyor.

Bir yanda inşaat vinçlerinin gölgesinde yükselmeye çalışan yeni yaşam alanları…
Diğer yanda henüz kurulamamış işyerleri, çekmecesinde mühür olmasına rağmen masa bulamayan esnaflar…

Bu şartlarda “yükümlülüklerin zamanında yerine getirilmesi” beklentisi, sahadaki gerçeklikle örtüşmüyor.

Kalıcı konutlar bir bir teslim edilirken, ticaretin sürdüğü alanların hâlâ inşa edilmemiş olması, esnafın elini-kolunu bağlıyor.
Bugün bölgede ayakta kalan küçük işletmeler, yalnızca ekonomik bir mücadele vermiyor; aynı zamanda şehrini terk etmeme, toprağında kalma mücadelesi de veriyor.

Bir de işin meslek mensupları tarafı var…
Ofis diye konteyner kapısına oturmuş insanlar, her elektrik kesildiğinde saatleri değil, umutlarını da şarj etmeye çalışıyor.

Bu gerçeklik ortadayken, bölgenin “normalleştirilmiş” ilan edilmesi yalnızca kağıt üzerinde bir rahatlamadan ibaret kalır.

Gerçekçi Bir Yaklaşım: Sürenin Uzatılması Bir Lütuf Değil, Zorunluluk

Vergisel yükümlülükler, işletmeler ve hizmet sağlayıcılar için zaten zorlu bir süreçtir. Bir de bunu deprem atmosferinin hâlâ tüm ağırlığıyla hissedildiği bir bölgede yerine getirmeye çalıştığınızı düşünün…

İşte tam bu nedenle, mücbir sebep uygulamasının devam etmesi bölgede bir ayrıcalık değil; hayatın sürdürülebilirliği açısından bir zorunluluk halidir.

Kimi zaman tartışılan “vergi kaybı” iddiası, bölgede ayakta kalmaya çalışan küçük esnafın yaşadığı kaybın ve riskin yanında oldukça sınırlı kalmaktadır.

Oradaki insanların ihtiyacı, nefes alabilecekleri biraz zaman…
Bir yıl daha… belki de toparlanmanın en kritik dönemi.

Sonuç: Sahaya Bakmadan Verilecek Karar Gerçek Hayata Uymuyor

Bugün deprem bölgesinde gezen herkes aynı cümleyi kuruyor:
“Bu şehirlerin normale dönmesi için en az bir yıla daha ihtiyaç var.”

İşte tam da bu yüzden, mücbir sebep süresinin uzatılması bir tercih değil; iyileşme sürecinin doğal bir parçasıdır.

Çünkü bazı şehirlerde hayat, hâlâ bir önceki güne benzeyebilmek için mücadele veriyor.
Ve bu mücadelede atılacak en küçük destek adımı bile, orada yaşayan binlerce insan için büyük anlam taşıyor.