Bir araştırmaya göre depremde 84 milyar dolarlık bir zarar çıkmış ve bu tutarın 71 milyarlık kısmını konutlar oluşturmuş.
Pandemi, Van ve Elazığ depremlerinden sonra 6 Şubat depremleriyle oluşan maddi kriz ülkeyi oldukça zora sokmuş durumda.
Son birkaç yılı göz önüne getirdiğimizde ülkemizin nasıl bir sıkıntı ile boğuştuğunu görebiliriz.
Son yıllarda geldi gelecek dediğimiz sonunda geldi ve ülkemizi tahmin dahi edemeyeceğimiz bir acı içerisine sürükledi.
Bunun bilançosu çok ağır oldu.
Birçok kişi canını kaybetti, evi yıkıldı, işinden oldu.
Ağır hasarlı binaların mali zararı, orta hasarlıların güçlendirme masrafları, hafif arızalıların ise boyası badanası derken, yapılacak harcamalar belki de bir çok ülkenin bütçesi büyüklüğünde olmakta.
Bugün bir dünya pandemi döneminin sancısını çekerken, bizim sırtımıza bir deprem yüklenmiştir.
Bu kadar olumsuzluklar yaşayan bizler, artık depremle yaşamayı öğrenmemiz gerekiyor.
6 Şubat depremleri kadar olmasa da yıkıcı birçok deprem olan Malatya’da hiç ders alınmamış ne yazık ki.
Teze Cami’mizin bir minaresi daha önce olan bir depremde devrilmiş ve yenilenmemişti.
Ona bakıp bakıp bizler yine bildiğimizi okumuşuz.
Birkaç yıl sonra yine unutacak mıyız?
Yeşilyurt’un meyve bahçesine gökdelenler dikecek miyiz?
Yapı denetim kurum u nasıl çalışacak.
Selamla mı, maddiyatla mı yoksa kanunla mı?
Birini seçmek bizim elimizde.
Seçtiğimiz tercihimiz belki de insanların huzur içinde yaşamalarına yarayacak, ya da yine bu günleri yaşayacaklar.
En azından yakın gelecekte olumsuzlukların yaşanmayacağından emin olabiliriz.
Bir şeyden daha emin olabiliriz ki; Depremin yürek dağlayıcı insani ve sosyal boyutlarının toplumumuzu çok uzun süre derinden etkileyeceğine hiç şüphe yok.
Hem kaybettiğimiz binlerce insanın yaratacağı derin boşluk hem de arkada kalan insanların yıllar boyu yaşayacakları travmalar meselenin insani ve sosyal boyutunu hep canlı tutacak.
Bugün dahi rahat bir şekilde kafamızı yastığa koyamıyoruz.
Sallanacak mı?
Ne kadar yıkıcı olur acaba?
Bunlar hep düşüncelerimizde yer alacak.
Bizi kene gibi saran travmadan mutlaka kurtulmak zorundayız.
Yıkık, dökük Malatya’da önce ekonomiyi ayağa kaldırmak gerekiyor.
Buna paralel olarak yapılacak konutlar, sıcak yuvaları çoğaltacak, yaşam bir bir normale dönecektir.
Malatya yine doğunun Paris’i olacaktır.
Yeterki bizler yaşadığımız kıyameti, her an bir daha yaşaya bileceğimizi unutmadan o güne hazırlanmalıyız.