Malatya… Kayısının başkenti, dostluğun ve sıcak sohbetlerin diyarı. O eski Malatya'yı hatırlıyor musun? Güneşin kenti nasıl da bir başka güzeldi... Dar sokaklarında yürürken kayısı kokusu sarardı insanı; bahçelerde çay demlenir, kapı önlerinde çocukların kahkahası yankılanırdı.
Levent Vadisi’nin rüzgarını yüzümüzde hisseder, Günpınar Şelalesi’nin serinliğinde hayallere dalardık. Her köşe başında bir tanıdık selamlar, analı kızlı çorbasının dumanı tüten sıcaklığı ruhumuzu da ısıtırdı. Malatya sadece bir şehir değildi; köklü tarihiyle, bağlarıyla ve insanıyla bir bütün, bir yuva gibiydi.
Ama şimdi bir şey eksik... O kayısı bahçelerinin, tarihi sokakların, o eski samimiyetin özlemini çekiyoruz. Deprem bizden çok şey aldı; evlerimizi, anılarımızı, belki de geleceğe dair umutlarımızı. Ama Malatya’nın ruhunu alamadı. Çünkü Malatya sadece toprak değil, insanların içindeki sevgiydi.
Şimdi her şey yeniden inşa edilirken, o eski Malatya’yı hatırlıyoruz. Kayısı ağaçlarının altında kurulan sofraları, yaz akşamlarında şehri saran o eşsiz huzuru… İçimizde bir özlem, bir umut var. Çünkü Malatya hep vardı, hep olacak. Ve biz o kayısı kokusunu yeniden hissedeceğiz.