“Hayr-Mer” duamızı okuyarak gideceğim.Her ne kadar, omuzunda peşkiri babam yanımda olmazsa da, ben yanımdaymış gibi hissedeceğim. Hayal de olsa, yerinde fırında olmazsa, babamdan para isteyip, “AÇIK EKMEK” almaya, fırıncı Mehmet amcaya gideceğim.Kabıma sığmazlığımı yinelemek isteyecek, bahçe çitlerinin tilki oyuklarından geçip, evimizin bahçesine girdiğimde, anamın odun ateşinde, dibini küllenmiş sacın üstünde, haftalık ekmeğimizi pişiren durumunu hayal edip, göreceğim, yaşayacağım. Elimde her ne kadar fırın ekmeği olsa da, anamın sepete attığı sıcak sac ekmeğinden, elim yana-yana koparacak, kıçıma da ekmek tahtasıyla vurduğu anı yaşayacağım.
Yarın Malatya’ya gidiyorum, ben gitme amacımı, özelimi, hasretimi paylaştım. Babası-Anası sağ olanlar, günü, haftası, tarihi belli olan günlerde kutlamak şart değil, aklınıza geldiğinde, aklınıza estiğinde, özlediğinizde, duygulandığınızda, gidin, SARILIN, ÖPÜN, ANAM deyin, BABAM deyin, GÖZÜNÜN içine bakın, bakın, bakın........
Bakma şansı olmayanların da yerine bakın...
İşte Garabet beyle biri. Şu üsluptaki akıcılığa bak, duygunun derinliğine ve inceliğine bak. Malatyalıyım diyenler topuklarına tükürsünler.
GARABET URANÖZ İLE DİYALOGLARIMIZDAN KESİTLER.
Garabet kardeşim ile konuşmalarımızın yazıma eklememde bir sakınca görmedim. Böylece olay halk katında çok daha iyi anlaşılacak ve sayfalar dolusu yazı yerine geçecektir. Haydi başlayalım.
-Değerli Kardeşim; Çok duygulandım. Keşke bu olaylar olmasaydı da hep beraber yaşasaydık.
Bu meseleleri dostlar iyi niyetle mutlaka konuşmalı. Bizim Malatya’da yaşayan Ermenilerin çocukları, torunları gelir ise onlara da Malatya’lılar mutlaka kucak açmalı.
Davetine katılamıyorum. Çünkü ben Ankara’dayım. Kolay gelsin.
29 Mart 2013 21:11 tarihli görüşme.
-Garabet Kardeş; Şimdiye kadar seninle yüz yüze tanışmadık ama; gönül bağı ve Malatyalılık kimliği bizleri yaklaştırdı.
Bir olmuş fıkra anlatayım. Fıkranın adı “Ohannes beni nede?” olsun Belki zamanla basında yer alır.
Olay Malatya’da 1970 li yıllarda geçer. Malatya’nın en önemli elektronik Mağazalarından birisi Edison mağazasıdır.
Televizyonlar yeni çıkmıştır. Edison Mağazası pendir ekmek gibi televizyon satmaktadır. Malatya da o yıllarda müteahhitlik hizmetleri almış başını yürümüştür.
Babamın amcası oğlu Asım Yücel çok şakacı bir insandı.
Allah Rahmet eylesin olay zamanında yetmiş yaşlarındaydı. O zamanlar televizyon sinyallari çok zayıftı. Televizyonda bir karartı gördüğümüz zaman seviniyorduk. Asım Amca Edisondan bir adet televizyon almış.
Malatyalılar tek katlı evlerini veriyorlar kibrit kutusu gibi apartmanlara taşınıyorlar. Asım Amca’da Cengiz Topel Caddesinde yedi katlı Mehtap Apartmanının en üst katına taşınıyor. Üst katı da çatı.
Ohannes isimli bir hemşehrimiz anteni kurmak için apartmana gelir ve çatıya çıkar. Ohannes çatıda;
Asım amca Merdivende Asım Amcanın hanımı Muazzez abla datelevizyonun yanındadır.
Ohannes çatıdan bağırır,telvizyon nasıl gösteriyi? diye.
Asım Amca eşi Muazzeze iletir. Televizyon nasıl gösteriyi diye.
Bir karartı gelip gitmekte devamlı olarak televizyonda en güzel görüntü yakalanmaya çalışılmaktadır.
Asım amca: Görüntüyü ve Ohannes’in mesajlarını Muazzeze iletir.
Bir türlü net görüntü elde edilemez.Ohannes çatıdadır ya.
En sonunda amcamız şakacılığını konuşturur ve Muazzez’e Ohannesin ağzından bir mesaj iletir.