Daha önce, başka bir bağlamda değinmiştim: Abdülhamid’in tahta çıkışı nedeniyle bir övgü şiiri yazan Şair Nigâr Hanım’a, “Hıdematı Kalemiyye”den aylık on beş altın lira bağlanmıştı. (Ayda on beş cumhuriyet altını gibi düşünün siz onu.) Ayrıca Nigâr Hanım’a zaman zaman Saray’dan erzak yardımı yapıldığı da biliniyor.
Yine geçenlerde yazmıştık: Zarurete düşen Mehmet Rauf’a, “Eylül” romanının yüzü suyu hürmetine, İsmet Paşa tarafından ayda yüz elli lira aylık bağlanır...
Oysa Mehmet Âkif, İstiklal Marşı şiirinden ötürü verilen para ödülünü almamıştır. Âkif, gözü gönlü tok adam oluşuyla takdiri hak ediyor kuşkusuz. Duygusal zarafetine saygı duymamak mümkün değil.
(Şöyle de düşünebilirsiniz ama: Cumhuriyet hükümetince uygun görülen bu para ödülünü keşke alsaydı da, çocuğu parasızlıktan dilenir durumlara düşmeseydi!)
Âkif’in tok gözlülüğüyle duygulanırken, Nâzım Hikmet’in durumunu gözden kaçırmamak gerekiyor: Kendisine komplo kurulmuş, düzmece bir mahkemede yargılanarak, işlemediği bir suçtan ötürü hayatının en güzel yılları elinden alınmış...
Yine de kalbini bozmamış, Kurtuluş Savaşı kahramanlarına karşı. Onu hapse atanlara rağmen, “Kurtuluş Savaşı Destanı”nı yazıp armağan etmiş!
Nâzım’ın yüce gönüllülüğü bütün takdirlerin üstündedir! Mareşal Çakmak senin hayatına kast etsin, sana tuzak kursun, gençliğini mahpus damlarında geçirtsin, sen bunu aklına getirmeksizin Kuvâyı Milliye Destanı’nı yaz!
Bu, dünyada kaç ölümlüde bulunabilir bir nesnelliktir?

ELİNİN HAMURUYLA ERKEK İŞİNE KARIŞMA

Eski zamanların birinde, köylü bir karı koca evlerinin avlusunda çalışıyorlarmış.
Kadın sacda börek pişiriyormuş; erkek de balçık karıp kerpiç döküyormuş.
Kadın, bir yandan sac böreğini pişirirken bir yandan da erkeğin yaptığı kerpiçleri, düzgün olmuyor diye eleştiriyormuş.
Karısının bu eleştirisine, erkek: “Elinin hamuruyla erkek işine karışma!” diye karşı çıkıyormuş.
Öte yandan karısının yaptığı böreklere bakarak kusur buluyormuş: Yufkası kalın olmuş, malzemesini az koyuyorsun, ateşi kuvvetli tutma börekler yanacak, diyormuş...
Sonunda karısı dayanamamış:
“Sen elinin çamuruyla kadın işine karışma; ben de elimin hamuruyla erkek işine karışmayayım...” diyerek uzlaşma yolunu bulmuş.