Teknoloji henüz bu kadar ilerlememişken, evlerde sabit telefonların bile bulunmadığı, internet ve bilgisayarların hayal dahi edilmediği zamanlarda kartpostallar hayatımızın önemli bir parçasıydı.

Yılbaşı ve dini bayramlarda PTT şubesinin vitrinleri, kartpostal sergisi gibi olurdu. İstanbul, Ankara, İzmir ve Malatya'nın çeşitli manzaralarını, ünlülerin fotoğraflarını, farklı meslekleri temsil eden kartpostalları görmek mümkündü. Üç boyutlu, simli ve kar manzaralı kartpostallar göz kamaştırıcıydı.

O zamanlar, kartpostallar seçmek büyük bir özen ve heyecan gerektirirdi. Minik yüreklerimizle sergiyi gezip, hangi kartpostalı kime göndereceğimizi düşünerek seçerdik. Seçim yaparken sık sık kontrol eder, kimseyi unutmadığımızdan emin olmaya çalışırdık.

Kartpostallar bizim için sadece bir kağıt parçası değil, duygularımızın bir ifadesiydi. Gurbeti, uzak akrabaları, Malatya’daki arkadaşları ve aile üyelerine bu kartları gönderir, onları nasıl mutlu edeceğimizi hayal ederdik. Gelen kartpostallar da bizlere mutluluk getirirdi; sevgi, saygı ve naiflik dolu yazılarla dolup taşardı.

Kartpostallar eve geldiğinde, odanın köşelerinde sergilenirdi. Akşamları anne ve kardeşlerle birlikte hangi kartın kime gönderileceğini tartışır, babamızın görüşünü de alırdık. Gönderim tamamlandıktan sonra, kartların üzerinde en güzel mesajları yazmak için özen gösterirdik.

Sabahları postaneye gitmek, gönderdiğimiz kartların sevdiklerimiz tarafından nasıl karşılanacağını hayal etmek, büyük bir keyifti. Postacıların çantası dolu olduğu günler, merakla beklenen anlar olurdu. Kartpostallar sahiplerine ulaştığında, her bir detay büyük bir heyecan ve mutlulukla incelenirdi.