14 Nisan Siverek, 15 Nisan Kahramanmaraş ve 22 Eylül Manisa...
Okullar birer birer kanıyor. On dört, on beş, on dokuz yaşındaki gençler silahlarla girdikleri sınıflarda can alıyor, yaralıyor, çoğu zaman kendi hayatlarını da bitiriyor.
Bu olaylar "münferit vaka" değil. Sosyal çürümenin en çıplak ve acı yüzü.
Umut tükenmiş, güven erimiş, aidiyet dağılmış bir toplumda büyüyen gençler;geleceğe dair hiçbir ışık göremeyince öfkeyi, yalnızlığı ve çaresizliği silaha çeviriyor. Okul artık yuva değil, yabancılaşma ve baskı mekânı haline gelmiş durumda. Dijital şiddet kültürü, kolay silah erişimi, akran zorbalığı ve biriken umutsuzluk bu trajedileri besliyor.
Her saldırı sadece kurşun sesi değil; bir neslin çığlığı.
"Bizi duymuyorsunuz" diyen sessiz bir isyan.
Yeter artık"bireysel psikolojik sorun" demek. Bu, kolektif bir ihmal ve toplumsal bir çözülme. Çocuklar ölürken, toplum da biraz daha ölüyor.
Çözüm daha fazla kamera, turnike veya cezadan ibaret olamaz.
Gençlere gerçek umut, gerçek aidiyet ve güvenli bir gelecek verilmeli. Eğitim yeniden insan yetiştiren bir yuvaya dönüşmeli, silalar kilitlenmeli, yalnızlık kırılmalı.
Aksi halde bir sabah daha uyanacağız ve bir okul daha kanayacak.