Hergün okuyoruz. Malatya’nın doğusu için görkemli proje, Malatya’nın batısı için büyük proje, kuzeyi için, güneyi için şunlar bunlar diye.
Duyuyoruz Malatya yine Doğunun Parisi olacak. Kısa süre sonra çarşı yükselecek. Tramvay güzergahında temeller atılacak.
Bunların hepsi için iyi niyetten şüphe etmiyoruz. Ancak 6 Şubat’tan itibaren geçen 10 aylık süreçte, yıkımdan başka bir şey görmüyoruz. Yok olan mahallelerimizin üzücü haberlerini alıyoruz.
Çırmıktı dağ olmuş, Polat tükenmiş. Her mahalle için yeni yeni projeler hazırlanıyor. Yerleşim yerlerinin değişimi dahi gündeme geliyor.
Büyükşehir Statüsü ile Mahalle olan bir çok yerleşim merkezi tanınmaz hale gelmiş, Malatya merkez adeta tamamen yok olmuştur. Gerçekten kayıp çok büyük.
Malatya’da yaşam kalitesinin yükselmesi, tekrar eski günlerine dönmesi konusunda yapılan değerlendirmelere baktığımızda farklı yorumlarla karşılaşıyoruz.
Kimi 5 yıldan önce Malatya’nın yüzünün güleceğini söylerken, kimileri 10 yılda dahi Malatya’nın kendini toparlayamayacağını savunuyor.
Elbette kolay değil, savaştan çıkmış bir kentte döndü Malatya. Bir caddenin yüzde 70 oranında konutları yıkıldı. Sağlam olanlarda bu yıkımlarda hasar gördüler.
Bunun maddi boyutu da korkunç. Tekrar imar etmek devleti yoracaktır.
Bu nedenlerden ötürü öncelikle bir seferberlik ilanı gerekiyor. Samimi olmalıyız. Ciddiyetle işe sarılmalıyız. Devlet ve vatandaş el ele Malatya için çalışmalıyız.
Bir inşaatın, Nisan ayından itibaren başlanırsa Kasım ayında bitebileceğini söylemek mümkün.
Depremden etkilenen tüm iller arasında inşaat iklimi açısından Malatya en şanssızı.
Bu nedenle Malatya için her geçen saniye çok önem taşıyor. Bir an önce hava şartları izin verildiğince çalışmalar yapılmalıdır.
Kuşkusuz hiçbir şey deprem öncesi gibi olmayacak. Hiçbir sokak, hiçbir cadde ve mahalle eskisi gibi olmayacaktır. Düne kadar Malatya’nın kimliği diyerek korunmasını istediğimiz yapıların yerine belki de yeni yaşamsal yapılar yapılacaktır.
Öncelikle depreme dayanıklı binalar olmalıdır. Malatya’yı terk eden binlerce Malatyalıyı geri döndürmeye teşvik edecek koşullar oluşturulmalıdır.
Güneş batımından sonra Malatya hayalet şehre dönüyor, Şehirdeki yaşam ışıkları TOKİ dışında başka yerlerde görülmüyor,
Malatya’yı terk eden arkadaş ve akrabalar sürekli Malatya’daki yakınlarını arayarak bilgi alıyorlar. Bu da demektir ki; gidenlerin hiç biri Malatya’dan kopmadılar. Hatta depremin fırsata çevirip, yaşam kalitesinin eskisinden de yüksek olacağına inanıyorlar.
MOTAŞ NEDEN ÇALIŞMIYOR.
Malatya’da yıkımlar devam ediyor. 6 Şubattan itibaren böyle çalışılmış olsaydı, bugün Malatya’da yıkım bekleyen bina kalmamış olurdu.
İnsanlar işine, öğrenciler okullarına dönünce yıkımlar hızlandı.
Bir çok insanın iki otobüs değiştirdiğini düşünürsek Malatya’nın güneyinde ikamet edenler en büyük zorluğu yaşamaktalar.
Yaşlı, çocuk ve hamile kadınları göz önüne alırsak, insanların her gün kilometrelerce yol yürümesi gerektiğini ve yürüdüklerini görebiliriz.
Bu nedenle bir an önce Sıtmapınarı, Kışla, Emeksiz, Fuzuli ve İnönü Caddesi’nin trafiğe açılması gerekiyor.
Havaların güneşli ve yağışsız geçmesi nedeniyle, sesler cılız çıksda, yarın kar ve yağmur yağışı ile sorun daha da gün yüzüne çıkacaktır.
Son olarak şunu söylemek gerekiyor. Teze Cami ile Akpınar Mahallesi arasındaki tarla görünümlü alandaki hummalı çalışma umutlarımızı taze tutmamızı sağlıyor.
Vilayet veya Şire Pazarı’nda yükselecek inşaat hepimize moral olacaktır.