Depremin yıkımını hâlâ iliklerimize kadar hissederken şimdi de yeni bir hazırlığın eşiğindeyiz. İstanbul’da olası büyük bir afetin ardından milyonlarca insan tahliye edilecekmiş. Ve evet… Malatya, yine o ağır sorumluluğu sırtlanmaya hazır illerin başında.
Bunu duyunca içim bir tuhaf oldu. Çünkü biz hâlâ konteynerde ısınmaya çalışırken, bu kez başkalarına kapılarımızı açmaya hazırlanıyoruz.
AFAD’ın koordinasyonunda yürütülen plana göre İstanbul’un dört bir yanına tahliye noktaları kurulmuş. Toplam 23 nokta… Denizi, karası, havası düşünülmüş. Her şey hesaplanmış görünüyor. Yenikapı’dan Zeytinburnu’na, Sirkeci’den Pendik’e kadar iskeleler devreye alınacak. Halkalı, Yeşilköy ve Tuzla’dan trenler kaldırılacak. Havalimanları da bu işin parçası.
Ama işin Malatya’ya dokunan kısmı başka.
Tahliye edilecek insanların önemli bir kısmı buraya, yani bizim yıkılmış, yarısı hâlâ ayağa kalkamamış şehirlerimize yönlendirilecekmiş. Malatya bu planın ikinci grup “destek ili” olarak seçilmiş. Erzurum, Gaziantep, Diyarbakır gibi şehirlerle birlikte biz de görevdeyiz.
Ben bir depremzede gazeteci olarak, o günleri unutmuş değilim. İlk gün, ilk gece, ilk çığlık… Şimdi ise başka insanların o korkuyu yaşamadan kurtulması için elimizden geleni yapmaya hazırız.
Ama sormadan da edemiyorum: Biz daha kendi enkazımızdan çıkamamışken, başkalarına nasıl nefes olacağız?
Malatya’nın bu büyük görevde yer alması bir gurur meselesi elbette. Ama aynı zamanda bir uyarı gibi: Bu şehir hâlâ ayakta, ama zayıf. Destek olmadan bu yükü kaldırması zor.
Umarım bu tahliye planı sadece kağıt üstünde kalır, İstanbul’a bir şey olmaz, kimsenin yerinden yurdundan edilmesi gerekmez. Ama olur da bir gün İstanbul boşalırsa, Malatya kapılarını açar, tıpkı bizim gibi evinden olanlara yeniden “yuva” olur.