Bir sabah çocuğunu okula gönderen bir anne-babanın aklındaki tek düşünce nedir?
“Dersini dinlesin, arkadaş edinsin, güvende olsun.”

Ama bugün geldiğimiz noktada bu üç kelimenin en zayıfı ne yazık ki güvenlik.

Malatya’da bir ortaokulda yaşanan ve kamuoyuna yansıyan olay, artık “olay” olmanın ötesinde, hepimize şu soruyu sorduruyor:
Bu çocuklar neyin provasını yapıyor?

Belinde silahla okula giren bir ortaokul öğrencisinden söz ediyoruz. Henüz oyun çağını tam olarak geride bırakmamış bir yaş grubundan… Bu, basit bir disiplin ihlali değildir. Bu, “çocukça bir hata” diye geçiştirilebilecek bir durum hiç değildir.

Son günlerde Türkiye’nin dört bir yanından benzer haberler geliyor:
Okul çantasında bıçak, belinde kesici alet, sosyal medyada silahla poz veren çocuklar…
Peki bu özenti nereden besleniyor?

Diziler mi? Sosyal medya mı? Sokak kültürü mü? Yoksa yetişkinlerin kontrolsüzlüğü mü?

Asıl korkutucu olan, bu durumun artık “şaşırtmıyor” oluşu.
Bir çocuğun okula silahla gitmesi, “nasıl oldu?”dan çok, “neden bu kadar geç fark edildi?” sorusunu akla getiriyor.

İnönü Ortaokulu’nda okul yönetiminin hızlı refleksi ve polisin zamanında müdahalesi, olası bir facianın önüne geçti. Ama ya fark edilmeseydi?
Ya bir şaka anında tetik çekilseydi?
Ya okul çıkışında yaşanan sıradan bir tartışma, geri dönüşü olmayan bir trajediye dönüşseydi?

Bugün konuştuğumuz şey sadece bir olay değil; bir alarmdır.

Bu çocuklar silahı nereden buluyor?
Kim veriyor, kim görmezden geliyor, kim “çocuktur, yapar” diyerek üstünü örtüyor?

Okullar sadece akademik bilgi verilen yerler değildir. Okullar, aynı zamanda toplumun aynasıdır. Ve bu aynada görünen manzara, ne yazık ki giderek daha karanlık.

Artık “ilk kez yaşandı” demek yetmiyor.
Artık sadece kınamak da yetmiyor.

Aileler, eğitimciler, yöneticiler ve toplum olarak şunu kabul etmeliyiz:
Şiddet, çocukların dünyasına fazlasıyla sızdı.

Bugün bir ortaokulda silah konuşuyorsak, yarın neyi konuşacağız?

Bu olay bir dosya numarası olarak kapanmamalı.
Gerçek sorumlular, gerçek nedenler ve gerçek çözümler masaya yatırılmalı.

Çünkü çocukların eline silah değil, gelecek yakışır.