Bugün 4 Şubat. Göğsümüzün sol yanında, sebebi belli o tarifsiz ağırlığın yeniden uyandığı gün. Takvimler bir yaprak daha düşerse o meşum güne varacağımızı söylüyor ama biz zaten o günden hiç çıkamadık ki. Bazıları için üzerinden aylar, mevsimler geçti; bizim içinse zaman o gece saat 04.17’de bir daha kurulmamak üzere kırıldı.

Aslında en çok ne canımızı yakıyor biliyor musunuz? Dünyanın o hiçbir şey olmamış gibi dönmeye devam eden umursamazlığı... Oysa bizim içimizde koskoca bir coğrafya, on binlerce hikâye ve milyonlarca ah sessizliğe gömüldü. Bugün hava biraz ayaz olsa, içimizdeki o enkazın soğuğu başlıyor titremeye. Bir beton soğukluğu değil bu; elini tutamadığımız, sesini ulaştıramadığımız sevdiklerimizin bizde bıraktığı o buzdan boşluk.

Derler ki zaman her şeyin ilacıdır. Ne büyük bir yanılgı... 6 Şubat’ın acısı geçen her günle azalmıyor, aksine derinleşiyor. İlk gün şokla sarsılan ruhumuz, şimdi o eksikliğin kalıcı gerçekliğiyle her sabah yeniden yıkılıyor. Artık yarım kalmış bir fincan kahve, yarım bırakılmış bir kitap ya da pencereden sızan soğuk rüzgâr, bizi o geceye geri götüren birer yol ayrımı. Biz o gece sadece betonların altında can vermedik; biz o gece "evim" dediğimiz o sığınak duygusunu, o sarsılmaz güveni de toprağa verdik.

Şimdi 6 Şubat’a iki gün kala, boğazımızda o bildik düğümle bekliyoruz. Bu bir anma değil, bir ağıtın hiç bitmeyen nakaratıdır. Unutmak mı? İnsan kendi uzvunun yokluğunu unutabilir mi? Her adımda o eksikliği hissederken, her nefeste o tozu ciğerlerinde duyarken unutmak mümkün mü?

Acı hâlâ ilk günkü gibi taze, hâlâ ilk günkü kadar keskin. Ve biz, o büyük karanlığın içinden hâlâ bir ses bekleyen, hâlâ birbirinin yarasını gözyaşlarıyla sarmaya çalışan koca bir aileyiz. O gece sönen her ışık, şimdi bizim kalbimizde hiç sönmeyecek birer yas kandili olarak yanmaya devam ediyor.

Vakit yaklaşırken tek bildiğimiz şu: Zaman geçiyor ama yara hep o geceki kadar derin, hep o geceki kadar çıplak.