Malatya’nın ayazını bilmeyen, soğuğu bildiğini sanmasın. Bu ayaz ne atkıyla durur ne de kalın montla ikna olur. Sessizce gelir, usulca yüzüne çarpar ve insanın içinden geçer. Bir anda sokaklar boşalır ama ayaz kalır.
Bu şehirde ayaz, sabahın erken saatlerinde daha serttir. Kapıyı açtığın anda yüzüne tokat gibi vurur. Sadece elleri değil, düşünceleri de üşütür. Durakta bekleyen işçiyi, okula giden çocuğu, kepengi yarım açılmış dükkânı aynı şekilde yakalar.
Malatya’nın ayazı biraz da sabır öğretir. Soğukla inatlaşmayı, yürürken başını öne eğmeyi, nefesini tutmayı… Kimse yüksek sesle şikâyet etmez. Çünkü bu şehirde ayazla kavga edilmez, ona alışılır.
Depremden sonra ayaz daha mı sert, yoksa biz mi daha hassasız bilinmez. Ama soğuğun artık sadece bedeni değil, yorgun düşmüş bir şehrin ruhunu da üşüttüğü hissediliyor. Sobanın başında ısınan eller kolay, ya içi üşüyenler?
Malatya’da ayaz geçer. Güneş çıkar, taş duvarlar ısınır. Ama ayazın bıraktığı o his kolay silinmez. Çünkü burada soğuk, sadece hava durumu değildir. Bir mevsimdir, bir hatıradır, bir alışkanlıktır.
Ve Malatyalı bilir:
Ayaz geçer… ama insanı bir süre yanında taşır.